Piguadao

Piguadao, asıp kesen kılıç anlamına gelir. Tongbei Pigua stilinin kısa silahlarından birisidir. Tongbei'in birinci stili Piguaquan stili ile uyumlu hale getirilerek eğitimi verilmeye başlanmıştır. Toplam 6 bölüm ve 54 tekniktir. Kılıç teknikleri ise; Pi (kesmek), Kan (doğramak), Shuai (savurmak), Liao (serpmek), Ci (batırmak), Lei (vurmak), Za (ezmek), Jian (kırpmak), Zhan (yarmak), Jie (bölmek) gibi tekniklerden oluşur. Başlıca hareketleri ise; Yingmian Dapi (yüze doğru kesmek), Gunge Zhanji (yuvarlayarak yarma vuruşu), Banzhi Xuntao (dalı kaldırıp şeftaliyi aramak), Fenghung Zhanqi (ankanın kanatlarını açması), Leshi Huiji (zorlayıp dönerek vurmak), Yueshen Jieren (sıçrayarak kılıç keskin tarafıyla bölmek), Fudi Leiza (yere alçalarak ezme vuruşu), Lanmen Jiehua (engelleyerek çiçeği karşılamak) gibidir. Daha çok hat yürüşü, ağır kuvvet ve az kafa çevirmeleri içerir. Ve, Tongbeijing gücü kılıç tekniklerinin içerisinde uygulanır. Esas olarak tek elle kılıç savurmalar olduğu gibi ayrıca iki elle de kılıç tekniği uygulanabilir.

Luhedao

Luhedao, 6 uyumlu kılıç anlamına gelir. Tongbei Pigua stilinin kısa silahlarından birisidir.

Piaoyaodao

Piaoyaodao, bir yandan öbür yana sallanan kılıç anlamına gelir. Tongbei Baji stilinin kısa silahlarından birisidir. Piaoyaodao, diğer adıyla Liuhedao (6 uyumlu kılıç), Usta Wu Zhong, bu kılıcı eğitimini stil kardeşi Pi Hu'ya öğretti. Bajiquan stilinin her bir dalı Piaoyaodao kılıcını çalışır. Luotuan bölgesinin büyük çoğunluğu bu kılıcı çalışmaktadır. Luotuan'lı Huo Diange'ye, Piaoyaodao kılıcının eğitimi aktarılmadı. Ama Li Shuwen'e Yezhandao (gece savaşı kılıcı) olarak aktarıldı.

Shuangshoudao

Shuangshoudao, çift elle tutlan kılıç anlamına gelir, bir diğer adıyla Miaodao (fidan kılıç). Tongbei Pigua stilinin kısa silahlarından birisidir. Shuangshoudao kılıcının geçmişi Chunqiu (MÖ.770-MÖ.476) ve Zhanguo (MÖ.475-MÖ.221) döneminde ortaya çıkan Shuangshou Changjian (iki elle kullanılan uzun ince kılıç) ve Han (MÖ.206-MS.220) hanedanlığında kullanılan Huanshou Dadao (yüzük elli büyük geniş kılıç)'ya gidilebilir. Han (MÖ.206-MS.220) hanedanlığından sonra, Jin (265-420), Wei (386-550), Sui (581-618), Tang (618-907) hanedanlıkları aracılığıyla kılıcın şeklinde bir çok değişiklilik olmuştur. Ancak, Changdao (uzun geniş kılıç) veya Changjian (uzun ince kılıç) adıyla anılan iki elli kılıç, her zaman ordudaki önemli teçhizatlardan biri haline gelmiştir. Song (960-1279) ve Yuan (1279-1368) hanedanlıklarında, ülkede kullanılan Shuangshou Daojian (iki elle kullanılan geniş ve ince kılıç) kılıçları tarih kitaplarında sıklıkla görülen Zhanmadao (kesen at kılıcı) olarak var olmaya devam etmiştir. Aslında, halka başlı ve iki elle tutulan uzun saplı bir kılıçtır. Kuzey Song (960-1127) hanedanlığı ordusunda, Qidan (Khitan Hanlığı 907-1125) ve Dangxiang (Tangut Hanlığı 1038-1227) gibi etnik azınlıkların süvarileriyle uğraşmak için kullanılmıştır. Ming (1368-1644) ve Qing (1644-1911) hanedanlıklarına kadar bu silah orduda kullanılıyordu. Ming (1368-1644) hanedanlığında, Wokou (Japon korsan) Japon korsanlar ve kaçakçılar, bunların arasında Çinli korsanlarda var, Çin'in kıyı bölglerini uzun süre işgal ettiler. Wodao (Japon kılıcı) olarak bilinen iki elle tutulan kılıç, korsanların en önemli silahlarından birisiydi. Uzun süredir savaşta olmayan ve askeri teçhizat bakımından zayıf olan Ming Hanedanlığı ordusuyla karşılaştırıldığında, Japon kılıcı, Çin ordusunun ve sivillerin acı çekmesine neden olan önemli bir ölümcüllük gösterdi.
Büyük ulusal kahraman Qi Jiguang (1528-1588), Japon kılıç ustalığının aktif bir tanıtıcısıydı. Liu Yunfeng (?-?) tarafından tanıtılan kılıç stili, daha sonra Huizhou'lu Cheng Chongdou (1561-?) ve yeğeni Cheng Ziyi tarafından miras alındı. İki Cheng tarafından bazı düzenlemeler ve takviyeler yapıldı. Cheng Chongdou, Ming hanedanlığı döneminde Shaolingun sopasında ünlü bir ustaydı, Changwodao (uzun Japon kılıcı) teknikleri ile Zhongguogun (Çin sopası) tekniklerini karşılaştırdı, karşılaştırmalı görüşler ortaya çıkardı ve bundan çok şeyler öğrendi. Bu kişinin olağanüstü olmasının nedeni budur. Cheng Ziying, kırbaç tekniğini dövüş sanatlarına dahil etti, övgüye layık, ancak etkili olmayacaktır. Liu Yunfeng, Japon iki elle tutulan kılıç tekniğini Changshu'lu Shi Dian (?-?)'a öğretti. Shi Dian, diğer adıyla Shi Jingyan, Ming hanedanlığı döneminin sonlarında olağanüstü bir halk savaş sanatçısıydı, sanat çeşitliliği, doğru ve cesur yaşam biçimiyle, mızrak stilinde güneydoğu Çin'de ünlüydü, "yaya savaşında uzun kılıç her zaman galip gelir". Kunshan'lı öğrencisi Wu Shu (1611-1695), Min hanedaanlığı sonlarında ve Qing hanedanlığı başlarında ünlü bir tarihçi, şair ve dövüş sanatçısıydı, aynı zamanda bir önceki hanedanlığın hayatta kalanıydı. Qi Jiguang'dan Wu Shu'ya kadar yaklaşık 100 yıllık geçen zamanda, Çin'in Japon iki elle tutlan kılıcının deneyimi, Japon tekniğini, Çin ve Japon kılıcı ustalığını bütünleştirmeye kadar olan süreci deneyimledi.
Şu anda bilinen, Qing (1644-1911) hanedanlığının sonlarında Minguo (1912-1949) döneminde halk tarafından öğretilen iki Shuangshoudao stili dalı vardır. Birinci dal, Tianjin'li Ji ailesinden öğrenen Hebei eyaleti Yanshan'lı Huang Linbiao (1831-1907)'nun öğrettiği. Ji ailesi, Jinmen'de nesillerdir dövüş sanatlarıyla ünlüdür, ancak Shuangshoudao kılıcının kaynağı gözden kaçmıştır. Huang'ın öğrettiği esas olarak Dandaofa Xuan (tek elle tutulan kılıç tekniği seçmeleri) kitabındaki tarzdır, teknik isimleri Cheng Chongdou'ya uygundur, ancak bazı hareketler ve isimler kuzey Çin'de öğretilen Shuangshoudaidao tekniklerine benzer. Ma Fengtu'ya göre, Ji ailesi nesiller boyunca Qing ordusu Liuying (yeşil kamp)'de dövüş sanatları eğitmenliği yaptı ve Huang Linbiao'da, Li Yunbiao'dan eğitim aldı, o da, Beijing Luying kampında baş eğitmen olarak görev yaptı. Yani iki kişi de, ordudaki Shuangshoudaidao'ya uyumlu olmalıdır. Bu nedenle, Japon Shuangshoudao ile Qing ordusunun kullandığı Shuangshoudaidao ile birleştirmek mümkündür. Çünkü, ikisinin de başlangıçta bariz ilişkisi vardır.
Hunag Linbiao'nun öğrencileri, Zhang Yushan, Ma Fengtu ve kardeşi Ma Yingtu ile oğlu Ma Guangda'dır. Ma Fengtu, Hunag'ın mirasını takip ediyor ve gördüğü Shuangshoudao tekniğini Tongbei Wuxue eğitiminin iç alanının özü olarak bildiğinden asla kimseye kolayca göstermiyordu. 1925 yılında general Zhang Zhijiang'ın emri altında, Ma Fengtu ve Ma Yingtu kardeşler, Shuangshoudao (iki elle tutulan kılıç) tekniğini Pofengbadao (parçalayan keskin 8 kılıç)'ya uyarladılar, kuzeybatı ordusunun ilk Huanshou Dadao (yüzük başlı geniş kılıç) için bir öğretim materyali olarak eski kılıç formunun orjinalini değiştirerek daha ferformanlı duruma getirdiler. İlk önce General Zhang Zizhong'un öğretim grubunda denendi ve ardından aktif olarak tüm orduya yayıldı. O zamanlar, Çin seddi ve Lugou köprüsü direniş savaşı'nda 29. ordunun Dadao kılıç takımı, cesurca düşamanı öldürdü ve düşmanın ceraretini kırdı.
Shuangshoudao kılıcının hareketleri:
1- Huishen Cidao, 2- Beige Daoshi, 3- Bingbu Diandao, 4- Chao Tiandao, 5- Zhanqi Daoshi, 6- Yucheshi, 7- Xiaxuan Daoshi, 8- Danshou Liaodao, 9- Xiaxuan Daoshi, 10- Huandao Xuandao, 11- Beikan Daoshi, 12- Duli Shidao, 13- Baoshou Lianhuan, 14- Youliao Daoshi, 15- Yougou Dianshi

劈挂刀

劈挂刀，通备劈挂拳的短器械之一。近代以来，与通备一路子拳劈挂拳相配伍传世。全套有6趟、54式。其刀法有：劈、砍、摔、撩、刺、擂、砸、剪、斩、截等。主要动作有：迎面大劈、滚格斩击、搬枝寻桃、凤凰展翅、勒势回击、跃身截刃、伏地擂砸、拦门接花等。特点为多行势，重力度，少缠头。并以通备劲溶注于刀术技法之中。以单手摔刀为主，兼使双手刀法。

陆合刀

陆合刀，通备劈挂拳的短器械之一。

飘摇刀

飘摇刀，通备八极拳的短器械之一。飘摇刀也叫六合刀，吴钟得师兄皮虓传授。八极拳门各个支系都练飘摇刀。罗疃一系现在大都练习此刀。罗疃霍殿阁传系没有传飘摇刀，而是传到李书文公的夜战刀。

双手刀

双手刀又名苗刀，通备劈挂拳的短器械之一。双手刀，可一直追溯到兴起于春秋战国的双手长剑和汉代的环手大刀。汉以后，历经魏晋南北朝和隋唐，刀剑形制多有变化，但以“长刀”或“长剑”命名的双手刀剑一直是军中重要的装备之一。宋、元两代，国双手刀剑还继续存在如常见于史书中的“斩马刀”，其实就是一种步战的环首长柄双手刀，北宋曾大量用于军中，以对付契丹、党项等少数民族的骑兵。直到明、清两代，这种兵器仍被军中所使用。在明代，被称为“倭寇”的日本海盗和武装走私者，其中包括一些追随倭寇的中国海盗曾经对中国沿海各省进行了长时间的侵扰。被称为“倭刀”的双手刀则是海盗们最主要的兵器之一。相对于久不临战、武备疲敝的明朝军队，倭刀显现出了相当大的杀伤力，使中国军民深受其害。
伟大的民族英雄戚继光是日本刀法的积极引进者。刘云峰引进的刀法后来被徽州人程冲斗、程子颐叔侄所承袭，二程对之做了某些修正和补益。程冲斗是明代少林棍法的名家，他将某些“长倭刀”法与中国棍法相类比，互为发明，从中悟解到不少东西，这正是这位杰出人物的过人之处。程子颐则将它融入鞭法等武艺中，目的无非是要最大限度地吸收它的优长，用心可嘉，但效果未必就好。与刘云峰同时传习日本双手刀的还有常熟人石电。石电字敬岩，是明末杰出的民间武艺家，艺综多门，义勇卓绝平生以枪法享誉东南，“步战唯长刀最胜”。他的弟子昆山吴殳，是明末清初著名的史学家、诗人而兼武艺家，又是一位坚守前朝志节的遗民。从戚继光到吴殳的百余年间，中国对日本双手刀的引进，经历了由谨守倭法到融会中日刀法为一体的过程。
目前所知，清末民初民间传存的双手刀法主要有两支，一支是河北盐山县的黄林彪先生所传，黄先生得之天津纪氏。纪氏一门世代以武功闻名津门，但其双手刀的来源已经失考。黄传图谱主要是《单刀法选》，名势法度一遵程冲斗，但有些势子和名称，与北方流传的某些双手带刀法相近。据马凤图先生说，纪氏世代担任清军绿营武艺教习，而黄林彪也曾代李云标出任北京绿营巡捕五营马步枪总教习，故二人必定熟悉军中双手带刀法，也有可能将日本双手刀法与清军双手带刀加以融合，因为二者原本就有显而易见的亲缘关系。
黄林彪传弟子张玉山、马凤图，马传二弟英图和儿子马广达等。马凤图遵照黄先生遗教，视双手刀法为通备武学的内场精粹，从不轻易示人。1925年，受张之江将军的郑重嘱托，马凤图、马英图将双手刀法改编成为“破锋八刀”，作为西北军环首大刀的教材，以取代原来表演性较多的老刀套。先在张自忠将军的教导团中加以试行，后来积极推广到全军。当年，在长城抗战和泸沟桥抗战中，二十九军的大刀队奋勇砍杀，威震敌胆。
双手刀动作名称：
1、回身刺刀，2、背格刀势，3、并步点刀，4、朝天刀，5、搌旗刀势，6、御车势，7、下旋刀势，8、单手撩刀，9、下旋刀势，10、换刀旋刀，11、背砍刀势，12、独立势刀，13、抱手连环，14、右撩刀势，15、右勾点势