Jeung Ng

Jeung Ng (1736-1805) diğer adıyla Jeung Hin ve Tan Sau Ng yada Jeung Siu, diğer adıyla Jeung Ching Yeung. Ching dönemi Sung dağı Siu Lam tapınağı rahibesi Yat Chan Am Jue'nin öğrencisi. Yuet Kek (Kanton operası)'na yaptığı olağanüstü katkılardan dolayı Gwong Dung'a seyahat ettikten sonra, Kanton operasının beşinci ata ustası olarak övüldü. Aynı zamanda manastırdakilerin de gözü kulağıydı. O zamanlar Jeung Ng olarak adlandırılıyordu. Kanton operasının ilk dört atası Fa Gwong, Tam Gung Ye, Tin ve Dau Yi Si'dir. Bu dördü de mitlerde ve efsanelerde ölümsüzdür ve yalnızca beşincisi gerçek bir opera öğretmenidir. Jeung Ng, Ching hanedanlığının Yung Jing döneminde Pekin'de ünlü bir Gwan Kuk opera sanatçısıydı. Opera ve dövüş sanatlarında iki büyük yeteneğe sahipti. Bir hamle yaparken daima avuç içini yukarıda olacak şekilde saygılı bir hareket yapardı, ve elleri bir anda Fuk, Bong, Jam gibi çeşitli tekniklere dönüşebilirdi. Bu haraketi yavaş yavaş her yerde ünlü oldu ve insanlar ona "Tan Sau Ng" takma adını verdiler. Jeung Ng, ailesinin soyunda sekizinci neslinde olağanüstü bir kişidir. Jeung Ng, ailesinin soyunda sekizinci neslinde olağanüstü bir kişidir. Jeung Ng'ın nesline kadar, aile soyu birkaç kez Wu Bak'a göç ettirildi. Jeung Ng, çocukluğundan bu yana konakta iyi eğitim almıştı ve çok yüksek bir donanıma sahipti. Çocukluğumdan beri kolunun gücü azdı ve avuç içi aşağıdayken kolunu kaldıramıyordu. Babası hasta çocuğunun engelini iyileştirmek için Siu Lam'ın Yi Gan ve Sai Sui egzersizlerini öğrendi ama başarısız oldu. Ancak klasiklerden bir dizi kilit noktayı toplam 18 karakterle sıraladı, çocuklarına Gwan Kek operası öğretirken onları sık sık uygulamaya yönlendirdi. Kavramsal teorisi oluşturuldu, 6 bölümden meydana geldi, yani: 6 bölümden oluşur, 18 karakterli formül, 18 karakterli teorik formül, genel el hareketleri formülü, 7 karakterli şarkı formülü, yakalayarak kavrama ve karşıt tekniği, 20 boşlukta egzersiz kuralı. Açıklama kolaylığı için, bunlar geçici olarak "Mo Ming Kuen (ünvansız dövüş)" olarak anılır. Jeung Ng, Gwan Kuk operasıyla ünlendikten sonra, Ching hükümetinin Çin halkına karşı uyguladığı ayrımcılıktan memnun olmadığı için, sahnede her performans sergilediğinde librettosunda Ching hükümetinin diktatörlüğünü eleştirdi. Uzun bir süre sonra Ching hükümetinin dikkatini çekti ve tutuklanması istendi. Jeung Ng, haberi aldıktan sonra, güneye yani Gwong Dung'a kaçtı ve Fat San kasabasında Dai Gei Mei (Kanton operacılarının yeri)'de yaşamaya başladı. Jeung Ng'ın öğrencilerinin çoğu, Jeung Ng'ın sözleri ve eylemleri tarafından eğitildi ve nesiller boyu miras olarak Pekin'de kaldı, Gwan Kuk ve Ging Kek operaları birbirinden etkilenerek birleşirler. 19. yüzyılın başlarında, Pekin'li ustalar Sun Tin Fu'dan çıkan efsanevi kişilerdi, yani Pekin operasının büyük ustası Yue Jim Yuen (Chat Siu Fuk Ji Si)'nin neslidir. Jeung Ng'ın yakın aile üyelerinin neredeyse tamamı Pekin'deydi, onlarda olaylara karışmamak için göç ettiler, Çin Cumhuriyetinin ilk dönemlerinden Japon savaşına kadar Jeung soyadındaki dalların çoğu Gwan Dung'a göç etmek zorunda kalmış ve daha sonrasında kuzey batı bölgelerinde yönelmişlerdir. Jeung Ng, Gwong Dung'a kaçtığında, Gwong Dung'daki Kanton operası gelişme dönemindeydi, bir drama uzmanı olarak Jeung Ng, doğal olarak Fat San'daki Kanton opera sanatçılarıyla arkadaş oldu, Pekin operası ve Gwan Kuk operası, Kanton operasına Hung Suen (kızıl tekne)'deki dost kardeşlerine öğretti. Onun yardımıyla Kanton opera topluluğu organizasyonunu değiştirdi, aynı zamanda Fat San'da King Fa birliği opera salonu kuruldu ve opera topluluklarının ortak bir organizasyonu haline geldi. Şu anda, Jeung Ng'ın "Mo Ming Kuen (ünvansız dövüş)" daha öz bir çalışma. Bu, güney Wing Chun'un filizlenmesidir.

Usta soyu:
1. Nesil: Yat Chan Am Jue
2. Nesil: Jeung Ng
3. Nesil: Jue Tin Jau (Hung Gan Biu), Yi Fa Min Lan Gwai, Mo Sang Wong Wa Bo, Fa Dan Leung Yi Tai, Mo Chau Luk Gam (Dai Fa Min Gam), Mo Dan Yik Gam (Jing Yan Fa Dab Gam), Luk Lan Gun (Dai Fa Min San Gam), Lai Fuk Suen (Siu Sang Hung Fuk)

張伍

張伍（1736-1805）號稱名張騫、攤手伍，名筱，字清揚。清朝，嵩山少林寺武僧一塵庵主的弟子。展轉廣東後由於對粵劇貢獻突出，被捧為粵劇第五位祖師，同時還為庵人耳目，時稱張伍。粵劇的前四位祖師分別是華光、譚公爺及田、竇二師，這四位都是神話傳說中的仙人，只有第五位是真實存在的教戲師傅。張伍原是清雍正年間北京的崑曲名伶。身懷戲曲、武功兩大絕技。出手時常常手心向上做恭敬請手勢，而其手在一瞬間可以變化成為伏、膀、枕等多種手法，漸漸以該手勢聞名遐邇，人送綽號“攤手伍”。張伍為家族順序譜中，第八代較傑出的人物。至張伍這一代，其家族分支已幾經展轉至湖北。張五自幼庭訓良好，秉賦極高。自幼手臂少力，掌心向下時手臂上舉不能。其父遍讀少林易筋洗髓等絕學以期治愈病兒殘疾未果。卻由典籍中整理出一套出手要訣，共計十八個字，授兒崑曲之時常常帶兒練習。該譜有成文傳世，包括六個章節，即：十八字訣、十八字理訣、出手總訣、七言歌訣、擒拿解法、空練二十則。為方便敘述，暫將這些稱為“無名拳”。張伍以崑曲成名後，由於不滿清廷對漢人的歧視，每在登台演戲的時候，在唱詞中抨擊清廷的專制。時間長了，引起清廷的注意，將要加以逮捕。張伍得到風聲，南逃廣東，寄居在佛山鎮的大基尾。張伍的很多弟子獲得張伍言傳身教並留在北京歷代傳承，崑曲京劇相互融合影響，至19世紀初，京師順天府出現一位傳奇人物，即一代京劇大師於占元（七小福之師）。張伍的直系親屬幾乎皆在北京，後來為避免牽連，也相續遷徙，民國初年至抗日戰爭時期，大部分張姓分支又被迫挾技藝闖蕩關東，後來遺數支定於中國東北各部地區。當年張伍逃往廣東時，廣東的粵劇正處於發展時期，張伍因為是戲劇的行家，很自然地和佛山的粵劇藝人結交朋友，並且以京戲崑曲傳授給粵劇紅船子弟。在他的幫助下，粵劇的班子改變了組織，同時，在佛山創建了瓊花會館，成為戲行的共同組織。而此時張五的“無名拳”更加精練。這便是南詠春拳的萌芽。

師承世系：
第一代：一塵庵主
第二代：張伍
第三代：朱天就（紅巾彪）、二花面蘭桂、武生黃華寶、花旦梁二娣、武醜陸錦（大花面錦）、武旦易金（正印花旦金）、陸蘭官（大花面新錦）、黎福孫（ 小生孔福）