Masaj Tedavisi

Tui Na, iterek kavramak, On Mo ise bastırarak ovalamak anlamlarına gelir. Tui Na masajı, On Hiu, Hiu Yan, On Ngat gibi isimler ile de bilinmektedir. Tuina, ilaç tedavisi yapılmadan uygulanan bir çeşit doğal tedavidir. Geçmişi uzun yıllara dayanır ve bilim adamları tarafından övgüyle Yuen Lo Yi Sut yani ilklerin tıp sanatı olarak anılır. Tui Na masaj tedavi yöntemi, özellikle doktorların iki elini kullanarak hastanın vücut yüzeyinde, yaralanma bölgesinde, rahatsızlık alanında, özel akupunktur noktalarında, ağrı yerinde Tui, Na, On, Mo, Yau, Nip, Dim, Pak gibi el metotları ile meridyenleri temizlemek, kan akışını sağlamak, yara ağrılarını dindirmek ve Yam Yeung dengesinin düzenlenmesini sağlamak için yapılan bir tedavidir. Çin hekimleri ve eksperlerinin yaptığı uygulamalar ile Tui Na, hastalıların korunması ve tedavisi, spor ile uzun bir ömür sağlamak vb. tıbbı tedavilerin Çin’de binlerce yıl öncesine dayanan bir tarihi vardır. Wong Dai Noi Ging eseri burada dikkat çekmektedir, “masajı bırakmayın, iğneler yetersiz kaldığında karmaşık kutsal enerjiyi uygulayın”. İlk Tui Na talimatları, Chun (mö.221-mö.206) ile Hon (mö.206-ms.220) zamanında tıbbi tedavi ve sağlık önemli bir araç haline gelmiştir.
Jun (265-420) döneminde Got Hung’un Bo Bok Ji eserinin iç bölümlerinde, masaj ile yönlendirme kaynağının 10. bölümünde bahsedilmektedir. Yeung Sing Yin Ming Luk (yaşamın uzatılması kayıtları) eserinden bir alıntıda; “iki avuç ile ovalayarak ısıtmalıdır, metotlu bir biçimde ısıtılan parlak yüzey yukarıdan aşağıya doğru ovalanmalıdır, yapılan bu uygulamaya kuru banyo denir, soğumasıyla baş ağrısı ile tüm hastalıklara iyi gelir” denilmektedir. Yukarıdaki çalışma, bir çok eserde referans olarak konu almıştır.
Chui (581-618) döneminde, Jue Bing Yuen Hau Lun (olağanüstü hastalıkların tedavi talimatları) eserinin son bölümleri, masaj metotlarına yönlendirir. O zamanlarda kendi kendine masaj çok yaygındı, hastanın kendi girişimiyle hastalığa karşı mücadele için masaj ile tedavi gerçekleştiriliyordu.
Chui (581-618) ve Tong (618-907) döneminde, bütün vücut yüzeyi özel yapılmış tıbbi bir krem ile kaplanıyordu, bu bir çeşit hastanın hasarını önlemek için değil, aynı zamanda krem ile ovalama yönteminin geliştirilmesi tamamlayıcı bir uygulamaydı. Jau Mong Cho Go, Dan Jam Go, Wu Tau Go, Ye Got Go, Chan Yuen Go, Muk Fong Gei Go gibi krem çeşitleri çoktu ve farklı koşullar altında uygulamalar için seçiliyordu. Aynı zamanda krem ile ovalama bazı çocuk hastalılar için Chin Gam Yiu Fong (altın reçete) gibi reçete oldu, “çocuklarda bir hastalık olmasına rağmen kafasına, el ve ayaklarına soğuk krem sürerek ovalayın”. Bu dönem içerisinde, masaj uzmanları, masaj doktorları ve masaj ustaları gibi ünvanlar ortaya çıkmış ve oldukça yaygınlaşmıştır. Özellikle ünlü hekim Suen Si Miu’ nun, çok saygın masaj rehberi olan Bei Gap Chin Gam Yiu Fong Yeung Sing (acil durumlarda hazırlanacak yetişkin reçeteleri)’ da “gün içerisinde 3 kez masaj, ilk aydan sonra bir çok hastalık atlatılacaktır, bu kendini geliştirmenin bir kuralıdır” denilmektedir. Suen ustanın bu teorisi, Tong dönemi öğrencilerine bir miras olarak kalmış, bu deneyim gelecek nesiller üzerinde büyük etki yapmıştır.
Sung (960-1279), Gam (1115-1234), Yuen (1271-1368) dönemlerinde, Tui Na uygulaması daha geniş bir kapsam olarak Sung dönemi doktoru Pong On tarafından kullanılmıştır, “insanın sayısız rahatsızlıklarından olan ailedeki hamile kadınlarda, verimliliği sağlamak için sıcak çorbayla bel ve karına, aşağı ve yukarı doğru masaj ile hamilenin mide ve bağırsak bölgesindeki ağrılarının dindirilmesiyle bir erkek çocuk dünyaya getirilebilir” gibi kullanılan masaj metodu olmuştur. Sung döneminde Chan Jik’in Yeung Lo Fung Chan Sue (yetişkinlerin yanlısı kitabı)’de, “yaşlanıldığında yürüyüşler ile enerji sağlanabilir, Yung Chuen Yuet noktası ovalanmalıdır” gibi tavsiyelerde bulunulmaktadır.
Ching (1644-1912) döneminde, sağlık koruma Tui Na metotları geliştirilmiş, çocuklarda Tui Na masajı yaygınlaştırılmış, el metotlarını içeren zengin resimli basit kataloglar hazırlanmıştır.
On Mo masaj tedavisi genellikle 2 çeşittir; biri Jue Dung On Mo (aktif masaj) kendi kendine masaj şeklidir, bir çeşit sağlık koruma metodudur. Diğeri Bei Dung On Mo (pasif masaj) ise, doktorların ellerini kullanarak rahatsızlığa uygulanan tedavi metodudur, bu masaj terapisi olarak adlandırılır. On Mo el metodu tutarlı değildir, ama ortak uygulanan 8 el çeşidi; On, Mo, Tui, Na, Yau, Nip, Yin, Da gibi yöntemleri mevcuttur. Sadece tek başına kullanılamaz ve uygulamaların 8 çeşidi genellikle birbirini tamamlayıcı çeşitli el metotlarının da yapılması bilinmelidir.
Tui Na metodu, parmak, dirsek, avuç ile bastırarak ovalayarak vücuttaki meridyenlerde ve akupunktur noktalarında yapılan tedavi metodudur. Tui Na’nın; On Mo Fat, Ji Tui Fat, Jeung Tui Fat, Jau Tui Fat, Na Fat, Dau Fat gibi 6 metodu vardır. İnsan vücudundaki meridyenlerdeki akupunktur noktalarının belirli bölgelerinde estetik el teknikleri veya uzuvların hareket ettirilmesiyle rahatsızlıkların tedavisi ve vücudun direncini artırarak sağlığın korunması metodudur Tui Na, bir başka değişle On Mo masajı.
Tui Na masajı etkiliği şunlardır:
1- Jong ve Fu iç organların işlevlerinin belirlenmesi,
2- Meridyenlerdeki kan akışının araştırılması,
3- Kas ve kemik yapısının yeniden düzenlenmesi.

推拿按摩

推拿又有“按蹺”、“蹺引”、“案杌”諸稱號推拿，作為一種非藥物的自然療法、物理療法。的確由來巳久，有學者讚之為“元老醫術”。推拿作為以人療人的方法，通常是指醫者運用自己的雙手作用於病患的體表、受傷的部位、不適的所在、特定的腧穴、疼痛的地方，具體運用推、拿、按、摩、揉、捏、點、拍等形式多樣的手法，以期達到疏通經絡、推行氣血、扶傷止痛、祛邪扶正、調和陰陽的療效。應用推拿防病、治病、健身益壽，在中國有悠久的歷史，幾千年前就受到中國醫學家及養生學家的高度重視。如《黃帝內經》中就指出：“按摩勿釋，著針勿斥，移氣於不足，神氣及得複。”說明在秦漢時期推拿已成為醫療和養生的重要手段。
晉代葛洪所著《抱朴子•內篇•遐覽》中曾提到有《按摩導引經十卷》，惜已佚。但在《養性延命錄》中，曾轉引導引經部分內容曰：“……平旦以兩掌相摩令熱，熨眼三過，次又以指搔目四眥，令人目明。……又法摩手令熱以摩面，從上至下，去邪氣令人面上有光彩。又法摩手令熱，雷摩身體，從上而下，名曰幹浴，令人勝風寒時氣、熱頭痛，百病皆除。”導引經的上述內容曾為許多書籍所推崇、引用。
隋代的《諸病源候論》每卷之未，都附有導引按摩之法。當時，自我按摩作為按摩的一個內容十分盛行，它的廣泛開展，說明按摩療法重視預防，注意發揮病人與疾病作鬥爭的主觀能動性。
隋唐時期，在人體體表施行按摩手法時，塗上中藥製成的膏，於是，一種既可防止病人表皮破損、又可使藥物和手法作用相得益彰的膏摩方法有了發展。膏的種類很多，有莽草膏、丹參膏、烏頭膏、野葛膏、陳元膏和木防己膏等，根據不同病情選擇應用。而且膏摩還可用以防治小兒疾病，《千金要方》中指出：“小兒雖無病，早起常以膏摩囟上及手足心，甚避寒風”。這個時期已有按摩專科，並有按摩博士、按摩師等職務名稱，可見當時按摩已頗盛行。尤其是著名醫學家孫思邈十分推崇按摩導引，他在《備急千金要方•養性》中提及：“按摩日三遍，一月後百病並除，行及奔馬，此是養身之法。”孫氏此論，既是對唐代以前養生學的繼承，又是他自己經驗的總結，對後世的影響很大。
到了宋金元時期，推拿運用的範圍更加廣泛，如宋代醫生龐安時“為人治病十愈八九……有民家婦孕將產，七日而子不下，百術無所效……令其家人以湯溫其腰腹，自為上下按摩，孕者覺胃腸微痛，呻吟間生一男子”，運用了按摩法催產。在宋代陳直的《養老奉親書》中提出了老年人經常擦湧泉穴，可使晚年步履輕便，精神飽滿。
清代在保健推拿方面發展的特點，是對小兒推拿的著作較多，內容豐富，圖文並茂，手法簡便易行，在民間流傳甚廣。
按摩療法，大致有如下兩種：一種是主動按摩，又叫自按摩，是自己按摩自己的一種保健方法。另一種是被動按摩，是由醫生掌握用於患者的醫療法，也就是本文所說的按摩療法。按摩手法，並不一致，但歸納起來，常用手法可選如下八種：按、摩、推、拿、揉、捏、顫、打等法。應該知道，上述八種手法，不是單純孤立地使用，常常是幾種手法相互配合進行的。
推拿法, 用指、掌、肘、拿壓揉摩擦身體的某些經絡和穴位的治療方法。推拿有六法:按摩法, 指推法, 掌推法, 肘推法, 拿法, 抖法。在人體經絡腧穴及一定部位上施以特定的操作手法或肢體活動來防治疾病和保健強身的方法，就是推拿，又稱按摩。
推拿的功效包括：
第一，調整臟腑功能。
第二，疏通經絡氣血。
第三，疏理肌肉筋骨關節。