Bitkilerle Tedavi

Cho Yeuk, bitkilerle tedavi anlamına gelir. Çin’in bitkisel terkiplerinin kaynağında 12.000 şifalı bitki türü vardır. Bu şifalı bitkiler diğer ülkelerde kullanılmamakla beraber, kaynak olarak alınmıştır. Eski kayıtlara göre Çin bitki terkipleri ve Çin bitki tıbbı, derinlemesine keşif ve araştırmalar sonucunda uygulanmıştır. Bitkiler ile ilaç yapma da, eski bilgelerin tanınmış uygulamaları kullanılmıştır. Çin’in çeşitli bitkileri ile yapılan geleneksel bitki ilaçlarının uzun bir geçmişi bulunmaktadır.
Bundan 2600 yıl önce, Si Ging (şiir klasiği)’nde Jo (hünnap), To (şeftali), Mui (erik) yetiştiriciliği ve meyvelerin ilaç olarak kullanımı ile ilgili zengin birikmiş bilgiler mevcuttur. 2000 yıl önce, imparator Hon Mo Dai zamanında, ilaç üretimi ve Cheong On şehrinde kurulan bahçeler ile şekil almıştır. Jeung Hin, batı yakasında elçiyken safran, nar, ceviz, sarımsak gibi tıbbi değeri olan bitki türlerinin zenginleştirilmesi için diktirdi.
540’ lı yıllarda Ga Si Hip'in, Chai Man Yiu Sut (Chai halkı önemli sanatı) adlı eserinde Dei Wong (Rehmanniae Radix), Hung Fa (Carthami Flos), Ng Jue Yue (Evodiae Fructus), Geung (Ginger), Ji Ji (Gardeniae Fructus), Song (Mulberry), Wu Ma (Sesami Semen Nigrum), Lin (Lotus) gibi bir çok tıbbi bitkinin yetiştirme yöntemleri açıklanmıştır.
Sui (581-618) hanedanlığı döneminde, başlıca ilaçların tıbbi sorumlusu ve bitki bahçesi ustası gibi personeller görevlendirilmiş, Jung Jik Yeuk Fat (çeşitli bitkiler ile ilaç metodu), Jung San Cho (çeşitli ilahi bitkiler) gibi kitaplar yazılmıştır.
Tong (618-907) ve Sung (960-1279) dönemlerinde, ilaç bitkileri ileri yetiştirme teknikleri geliştirilmiş, Chin Gam Yik Fong (bin altın reçete) kitabında, Bak Hap (Lilii Bulbus), Dai Suen (Allii Sativi Bulbus) ve diğer bitkilerin yetiştirme yöntemleri kayıt altına alınmıştır.
Sung (960-1279) döneminde Hon Yin Jik'in, Gwat Luk (narenciye kayıtları) kitabında Gwat Lui (Citri Reticulatae Fructus) çeşitleri, Pei Pa (Eriobotryae Fructus), Tung Tuet Muk (Tetrapanacis), Wong Jing (polygonatum) gibi 10 çeşit bitkinin tarımı anlatılmaktadır.
Ming (1368-1644) döneminde, Lei Si Jan’ın bir baş yapıtı olan Bun Cho Gong Muk (ayrıntılı bitki kitabı)’da 180 çeşit bitkisel ilacın yöntemine değinilmiştir. Yine Ming Döneminde, bitki ve tarım bilimi ile ilgili değerli eserlerden olan; Wong Jeung Jun’un Kwan Fong Po (koku gurubu rehberi), Ching (1644-1911) döneminde Chui Gwong Kai’in Nung Jing Chuen Sue (köy yönetimi ansiklopedisi), Chan Fu Yiu’nun Fa Geng (çiçek aynası), Ng Gei Jun’un Jik Mat Ming Sat To Hau (bitkilerin adı ve şekillerinin testi) gibi bir çok ilaçta kullanılan bitkilerin yetiştirilmesi ile ilgili doğruluğa sahiptir ve hala referans olarak değeri vardır.
İstatistiklere göre, Çin’in eski dönemlerinde çalışanlarının dikkat çekici, bitki yetiştirme ve tıbbı ilaçlarda kullanılan bitkilerin 200 çeşidi bulunmakta olup, bugünkü çeşitlerin çoğunluğunu ataların temel attığı söylenebilir. Eski dönemlere ait yazılı kaynakların, bugünkü bitki yetiştirme tekniklerinin tamamına değerli bilimsel bilgiler sağlamıştır.

草藥

中國是中草藥的發源地，目前中國大約有12000種藥用植物，這是其他國家所不具備的，在中藥資源上我們佔據壟斷優勢。古代先賢對中草藥和中醫藥學的深入探索、研究和總結，使得中草藥得到了最廣泛的認同與應用。
中國種植中草藥歷史悠久，積累了極其豐富的經驗，早在2600年前，《詩經》即載有棗、桃、梅的栽培，既供果用，又可入藥。至2000年前的漢武帝時期，藥材生產已初具規模，在長安建立了引種園。張騫出使西域，引种红花、安石榴、胡桃、大蒜等有藥用價值的植物到內地栽種，豐富了中草藥種類。
公元6世紀40年代，賈思勰著的《齊民要術》中，曾記述了地黃、紅花、吳茱萸、姜、梔子、桑、胡麻、蓮等多種藥用植物栽培法。
到公元581－618年的隋代，在太醫署下專設主藥、藥園師等職，掌管種藥。在隋書中還有《種植藥法》、《種神草》等專著。
至唐、宋時代，中草藥栽培技術有了空前的發展，唐代《千金翼方》中記載了百合、大蒜等藥用植物的種植法。
宋代，韓彥直在《橘錄》一書中記述了橘類、枇杷、通脫木、黃精等數十種中草藥種植法。
明代李時珍在其醫藥巨著《本草綱目》中記述了180多種中草藥種植法。有關本草學和農學的名著還有明代王像晉的《群芳譜》，清代徐光啟的《農政全書》，陳扶搖的《花鏡》，吳其浚的《植物名實圖考》等對多種藥用植物栽培均有論述，至今仍有參考價值。
據統計，中國古代勞動人民引種栽培的藥用植物有200餘種，可以說今天的主栽品種多數是我們的祖先打下的基礎。古代的著作為我們今天的栽培技術提供了寶貴的科學資料。