Akupunktur Tedavisi

Jam Gau, Akupunktur tedavisi anlamına gelir. Çin’in tarihi geleneksel tıbbı, 4500 yıl önce kullanılmaya başladı. Jam Jat (iğne batırmak), insan vücudundaki bazı noktalara iğne batırmak suretiyle yapılan tedavi metodudur ve Fo Gau (bitki yakmak) ise insan vücudundaki bazı bölgelerde Ngai Yip (mugwort veya Artemisiae Argyi Folium) bitkisinin yakılması ile yapılan tedavi metodudur. Kısacası, Jam Gau’ya akupunktur denilir. Jam Gau, iki tarafta da yer alan 2 damar ve 12 meridyen üzerindeki noktalarda uygulanır. Bu Jam Gau meridyenleri; Yam Mak (görevli damar), Duk Mak (yönetici damar), Fai Ging (akciğer meridyeni), Sam Ging (kalp meridyeni), Siu Cheung Ging (ince bağırsak meridyeni), Dai Cheung Ging (kalın bağırsak meridyeni), Bong Gwong Ging (idrar kesesi meridyeni), San Ging (böbrek meridyeni), Pei Ging (dalak meridyeni), Gon Ging (karaciğer meridyeni), Sam Jiu Ging (üçlü ısıtıcı meridyeni), Dam Ging (safra kesesi meridyeni), Wai Ging (mide meridyeni), Sam Bau Ging (dolaşım meridyeni)’den oluşur. Akupunktur, Çin geleneksel tıbbının sadece bir bölümünü oluşturur, başlangıçtaki çalışmalar bir çeşit tedavi aracı, sonrasında ise geliştirilen bir bilim haline gelmiştir. Akupunktur, araştırmaların sonucunda akupunktur tedavi teknikleri ve klinik kurallar ile temel teorileri bulunan bir bilimdir.
Akupunkturun uzun bir tarihi geçmişi vardır. Tarihi kitaplarda devamlı olarak, Jam Chi (iğne batırma) metodunun orjinali olan Bin Sek (taş iğneler) gereçlerinden bahsedilmektedir. Bu taş iğneler, Taş Neolitik Çağı 8000-4000 yıl önce kabilelerde ortaya çıktı ve Çin’ deki arkeolojik kazılarda bu tür Bin Sek taş iğneler bulunmuştur.
Chun Chau (mö.770-mö.476) döneminde tıp için, büyücülerin prangalarından kurtulmak için bir profesyonellik oldu. Chun Fo Jo Si Chuen (Chun bilimi Jau biyografi) kayıtlarına göre, ünlü doktor Jun Ging Gung’un hastalık teşhis zamanı, “olmayan saldırıyla, yükselmeye ulaşılamaz, daha az ilaçla, kimseye ulaşılamaz” sözü ile, burada yükselme ve saldırıdan maksat akupunktur ve ateşlenmeden bahsedilmektedir.
Jin Gwok’dan batı Hon (mö.476-mö.25) döneminde, demir üretimi teknikleri ile ilerledi, metal iğneler akupunktur pratiğini genişletti. Taş iğnelerin yerine metal iğnelerin kullanılması akupunkturun hızlı bir şekilde gelişme sürecini hazırladı. Doğu Hon ve Sam Gwok dönemlerinde, uzman akupunktur doktorları ortaya çıkmış, Wong Fu Mat’ın yazdığı kitap Jam Gau Gap Yuet Ging (Akupunkturun A ve B klasiği) ile akupunktur tam bir sistem haline gelmiştir.
İki Jun ve Nam Bak (256-589) döneminde, akupunktur önemli bir ölçüde yer almıştır. Bu dönemde akupunktur, Kore, Japonya ve diğer ülkelere yayıldı.
Chui ve Tong (581-907) döneminde, Akupunktur gelişerek özel bir disiplin içerisinde bir bilim haline geldi ve akupunktur mesleği ile imparatorluk doktorluğu eğitim kurumlarında akupunktur bölümü geliştirildi. Daha sonra, akupunktur derinlemesine gelişmeye devam ederek, 16. yüzyılda Avrupa’ ya tanıtımı başladı.
Ama Ching hanedanlığında, doktorların şifalı hafif iğneleri, akupunkturun gelişimini bir ölçüde engellemiştir.
1949 yılında Çin Devletinin kurulmasından sonra, akupunkturda büyük gelişme yaşanmıştır. Şu anda, Çin’ de 2000’den fazla Çin tıbbı hastanesinde akupunktur bölümü kurulmuş, akupunktur araştırmalarında vücudun çeşitli sistemleri ile alakalı klinik konuları vardır; akupunkturun düzenleme fonksiyonu, ağrı kesici fonksiyonu, bağışıklık güçlendirme fonksiyonu, meridyenlerin durumu ve meridyenlerdeki noktalar, Ging Yuet (meridyen noktaları) Jong ve Fu organlarının birbirleriyle alakası gibi konularında sayısız değerli deneysel verileri mevcuttur.

針灸

中國古代中醫4500年前適用。是針扎“用針刺入人體的某些穴位的治療方法”和火灸“用艾葉燒灼身體某一部分的治療方法”。針灸兩部分絡線有二脈和十二經。針灸經絡有: 任脈、督脈、肺經、心經、小腸經、大腸經、膀胱經、腎經、脾經、肝經、三焦經、膽經、胃經、心包經。針灸是中國傳統醫學的重要組成部分，最初它只作為一種醫療手段，後來逐漸發展為一門學科。針灸學就是整理研究針灸醫療技術及其臨床應用規律和基礎理論的科學。
針灸具有悠久的歷史。古書上曾多次提到針刺的原始工具是石針，稱為砭石。這種砭石大約出現於距今8000至4000年前的新石器時代，相當於氏族公社制度的後期。中國在考古中曾發現過砭石實物。
到了春秋時期（公元前770-前476年），醫學擺脫了巫的束縛，有了專業醫生。據《春科左氏傳》記載，名醫醫緩為晉景公診病時，指出要“攻之不可，達之不及，藥不到焉，不可為之”。這裡所說的“達”與“攻”指的就是針刺和火灸。
戰國至西漢時期（公元前476-公元25年），隨著煉鐵技術的進步，金屬針逐漸得到了推廣。金屬針逐漸代替了砭石，從而擴大了針刺的實用範圍，加快了針灸的發展進程。東漢、三國時期，出現了許多擅長針灸的醫學家，其中，皇甫謐所著《針灸甲乙經》，成為一部具有完整體系的針灸專著。
兩晉、南北朝時期（公元256-589年），針灸專著明顯增多。這一時期，針灸傳到了朝鮮、日本等國。
隋唐時期（公元581-907年），針灸發展成為一個專門學科，當時的醫學教育機構太醫署裡設有針灸專業。隨後，針灸學術不斷向縱深發展。 16世紀，針灸開始被介紹到歐洲。
但是到了清代，醫者重藥輕針，一定程度上阻礙了針灸學的發展。
1949年中華人民共和國成立以後，針灸得到了大發展。目前，遍布全國的2000多所中醫醫院都設有針灸科；針灸的科學研究已經涉及機體的各個系統和臨床各科；對針灸的調整作用、鎮痛作用、增強免疫力作用，以及經絡現象，經穴與臟腑相關等問題的研究，取得了大量有價值的科學實驗資料。