Chaquan

Chaquan, geleneksel bir Islamic Wushu stilidir. Chaquan, ayrıca Chamierquan (Şamil stili) veya Gulao Anshaquan (antik suikast stili) olarak da bilinir. Kökeni hakkında dört hikaye vardır:
Birinci hikayeye göre, Tang imparatoru Xunzong'un 14. yılında (755) Tang imparatoru, An ve Shi isyanını bastırmak için Batı Bölgelerinden Hui (Müslüman) birlikleri ödünç alır. Savaştan sonra, Müslüman general Marukundin, memur olarak görev yapmayı kanuletmez ve gönüllü olarak halk arasında dövüş sanatları öğretmeye başlar. Daha sonra imparator, isyankar niyetlerinden şüphelenerek onu gizlice soruşturur. Savaş sanatlarını öğrettiğini görür ve öğrencilerine ders verirken bizzat izler; sadakatini ve doğruluğunu fark ederek onu büyük ölçüde övgüye layık görür. Daha sonra, imparatorun şahsen yaptığı incelemeyi anmak için Malukundin'in dövüş stilinin adını "Chaquan" olarak değiştirilir.
İkinci hikayeye göre, Tang imparatoru Xunzong'un 14. yılında (755) Tang imparatorluğu, An ve Shi isyanı sırasında, isyanı bastırmak için batı bölgelerindeki Dashi (Abbasi) devletinden ödünç asker alır. Abbasi devleti ordusunda, Hua Zongqi adında genç bir general vardı, yaralandıktan sonra Guanxian ilçesine (o zamanki adı Guanshixian) gider ve Zhangyinzhuang köyünün Müslüman köylüleri tarafından özenle bakılır. Hua Zongqi, iyileştikten sonra, minnettarlığını ifade etmek için köylülere uzmanlık alanı olan dövüş sanatı "Jiaziquan"ı köy halkına öğretir. Sanatının birçok takipçisi olduğu için Hua Zongqi, kendisine dövüş sanatı "Shenfashi"yi öğretmesi için usta ağabeyi Cha Mier'i davet eder. Cha ve Hua'nın ölümünden sonra, yerel halk, öğretmenlerinin anısına "Jiaziquan"a "Huaquan" ve "Shenfashi"ye "Chaquan" adını verirler. Cha ve Hua stilleri eski zamanlardan beri bir olarak kabul edildiğinden, sonraki nesiller bu dövüş sanatına "Chahuaquan" veya kısaca "Chaquan" adını vermişlerdir.
Üçüncü hikayeye göre, Ming imparatoru Jiajing'in 34. yılında (1555), Japon korsanları sık sık Çin'in güneydoğu kıyılarına baskınlar düzenliyordu. Ming imparatoru, korsanlara karşı koymak için Qi Jiguang'ı general olarak atadı ve ülke genelinde bir ferman yayınlayarak, korsanlarla savaşmak ve ülkeyi korumak için doğuya doğru asker gönderilmesini emreder. Xianjiang (Uygur)'lı bir Müslüman olan Cha Mier (Şamil), vatanseverliğinden dolayı Japonlara karşı savaşmak için gönüllü olur. Ancak uzun mesafe ve değişken iklim nedeniyle, uzun yolculuk sırasında Luxi (Shandong'un batı bölgesi)'de hastalığa yakalanır. Daha sonra yerel Müslüman halkın titiz bakımıyla yavaş yavaş iyileşir. Cha Mier, minnetarlığını göstermek için Müslüman halka özenle dövüş sanatlarını öğretir. Ölümünden sonra, insanlar onun anısına, öğrettiği dövüş sanatına Chaquan adını verirler.
Dördüncü hikayeye göre, Qing imparatoru Yongzheng'in 4. yılında (1726) Shandong eyalet düzeyindeki dövüş sanatları sınavını ve Yongzheng'in 5. yılında (1727) yılında imparatorluk düzeyindeki dövüş sanatları sınavını geçen Sha Liang tarafından oluşturulmuştur. Sha Liang'ın Cha Mi'er ile aynı kişi olduğu söylenmektedir.

Tongbeiquan

Tongbeiquan, Çin dövüş sanatlarında oldukça etkili bir stildir. Qing (1644-1911) hanedanlığında yazılan Tongbi Quanpu kayıtlarına göre, Ming (1368-1644) hanedanlığı dönemindeki, dövüşçü Fei Dahuan Tongbiquan'ın beş formunu oluşturdu ve Tongbi Quanlun hakkında bir makalesinde; "Tongbei" kelimesini kısaca açıklayarak, iki karakteri doğruluk üzerine dövüş teorisini oluşturdu. Bu, Tongbiquan'ın bilinen en eski kaynağıdır, "Tongbei" ve "Tongbi" arasındaki ilişkinin de menşeidir.
Qing hanedanlığı döneminde, Hebei eyaleti Yanshan şehri Xiaozuozhuang köyünden Zuo Baomei (1753-1818)'in, Han soyadlı rahipten Piguaquan stili öğrendiği bilinmektedir. Zuo Baomei, Pan Wenxue'ye öğretir. Qing hanedanlığı Dao Guang ve Xianfeng dönemleri (1821-1861) arasında Cangxian bölgesinde ders veren Pan Wenxue, Yanshan akademisinde Wen (edebi kültür) ve Wu (dövüş sanatı) olmak üzere iki bilimde öğrenci yetiştiriyordu. Tongbei stilinin boş el ile silahlı bölümlerini öğretiyor, ve takip ettiği düşünürler ise Qing hanedanlığı başlarında yaşamış olan Yan Xizhai ile Li Shugu’nun fikirleriydi, ve Lixiang Huitong (pratik ve teorik kavramları birleştirmek), Tiyong Jubei (bedeni hazır hale getirmek); Tongshen Dahua (ilahi yükselişe ulaşmak), Beiwan Guanyi (sayısız şeyi gözden geçirerek hazırlanmak) teorisi yayılmaya başladı. Amaçlar için Tongbeiquan teorisi.
Çok fazla sanatçı vardı. Yanshan’lı Li Yunbiao (1812-1868), diğerlerinden en belirginidir. Ama, Pan Wenxue’nin teorileri aktarılmayan öğretiler içindi, bu nedenle Li Yunbiao gibiler aile hukukuna bağlı kalıyorlardı; dahili amacı Tongbei, harici anlamı Tongbi. Bu nedenle, Cangxian ve Yanshan bölgelerinde Li Yunbiao’nun tanımı yerel Tongbiquan ile karıştırılır.
Qing hanedanlığı döneminde Cangxian’lı Ma Fengtu (1888-1973), Li Yunbiao’nun halefi Huang Linbiao (1831-1907)’dan Tongbeiquan’ı öğrenir, Huang’ın ölümüyle Ma Fengtu, Tongbei kavramını, Tongbi kavramından ayırt etmek için Tongbei kavramını beyan etmeye başlar. 1910’lu yıllarda, Ma ailesi, Tianjin’de Zhonghua Wushihui (Çin Savaşçı Biriği)’ni kurdu, Xiao Hecheng’in oğlu Xiao Gongfu ile anlaştıktan sonra Tongbeimen adını resmen açıkladı ve bir kerede Tongbei tanımını geniş kitlelere yaydı. Ma Fengtu, 1940 yılında kuzey-batıya yerleştiği dönemde, Yanshan bölgesi Piguaquan ile Luotuan bölgesi Bajiquan stillerini merkez alarak Tongbei Wuyi 'yi kurdu.
O zamandan beri, Tongbeiquan’ın temsilcileri Ma Fengtu ve Ma Yingtu kardeşler, Tongbeiquan’ın geliştirilmesi ve yayılması için büyük çaba sarf etmişlerdir, böylece Tongbeiquan’ın ışığı ve gölgesi Cangxian ve Yanshan’ın her köşesine yayıldı, yavaş yavaş teknikten tekniğe bir teori sistemine dönüştü ve ülke genelinde şehirlere ve bölgelere yayıldı, özellikle kuzey batıda Shanxi, Gansu, Ningxia, Qinghai, Xinjiang eyaletleri gibi. Kuzey batı bölgelerinde Tongbeiquan’ın esas olarak, Ma Fengtu ve çocukları tarafından öğretildiği için, kuzey batı bölgelerinde Tongbeiquan’a Majiaquan (Ma ailesi stili) veya Mashiwuyi (Ma ailesi dövüş sanatı) olarak adlandırılır, son yıllarda, bu eşanlamlı daha geniş çevreye yayılmaktadır.

Türkiye Chaquan ve Tongbei Jenerasyonu
土耳其查拳及通备拳传承表

查拳

查拳，是回族传统武术的拳种之一。查拳号称查密尔拳或古老暗杀拳。其初创说法有四：
其一，唐玄宗十四年（755年），唐皇为平安史之乱，曾向西域借回回兵。战后，回回将领马鲁坤丁不愿为官，自愿到民间传教授武。后皇帝疑其有反心，暗中查访，目睹其授艺，亲闻其训徒，知其忠义，倍加赞扬。后为纪念皇帝亲查，改马鲁坤丁拳为“查拳”。
其二，唐玄宗十四年（755年），唐朝“安史之乱”时，朝廷向西域大食国借兵平乱。大食国军队中有位青年将领叫滑宗歧，因受伤流落冠县（当时称冠氏县），受到张尹庄村穆斯林群众的精心照料。复原后，滑宗歧为表示感谢将自己擅长的拳术“架子拳”传授给村民。因跟随学艺者很多，滑宗歧又将自己的师兄查密尔从哈密请来传授拳术“身法势”。查、滑二人去世后，当地人为纪念恩师，便将“架子拳”称为“滑拳”，“身法势”称为“查拳”。因为自古“查、滑是一家”，后世便统称“查滑拳”，简称“查拳”。
其三，明嘉靖三十四年（1555年），在明朝末年，倭寇经常侵扰中国东南沿海，明帝命戚继光为抗倭大将，并诏书天下，聚兵东征，抗倭保国。新疆回族查密尔，出于爱国，应征东来抗倭。但是由于路途遥远，气候多变，长途跋涉中，经鲁西染病。后经当地回族人民的精心照料，逐渐康复。为报答关照之情，查密尔将自己武艺悉心传授给回族乡亲。他逝世后，人们便把他传授的武艺命名为查拳，以资纪念。
其四，清雍正四年（1726年），在山东乡试考中武举人，次年雍正五年（1727年）又殿试中武进士（回）所创，传称沙亮即查密尔。生平精晓山东拳法，研习《纪效新书》、《武编》等典籍，总结回回武术，创编查拳(或称叉拳、插拳)。是目前有史可考的最早的查拳大师。

通备拳

在中国武术中颇有影响通备拳拳派，据清代《通臂拳谱》载，明万历年间，拳家费大环创通臂拳五路，并作《通臂拳论》一篇；简要的阐述了以“通备”二字为立义之本的拳法理论。这是目前所知关于通备拳的最早出处，亦可贝“通备”与“通臂”的渊源关系。
清朝河北盐山小左庄人左宝梅（1753-1818），因其武德高尚，武技出众，故人尊称“左八爷”，据说左得艺于一韩姓逃僧。左又传于潘文学。至清代道光、咸丰之际，曾为沧县教谕的潘文学，在盐山书院分文武两科授徒，传授通备拳祛器械，并遵循清初学者颜习斋、李恕谷的学说，传播以“理象会通，体用具备；通神达化，备万贯一”。为要旨的通备拳理论。
得其艺者甚众，盐山李云标（1812-1868）等人最称突出。但潘文学以通备学说为不传之学，故李云标等恪守家法，内宗通备而外称通臂。因此，沧县、盐山县一带多以李云标所传与当地通臂拳混为一谈。
清光绪年间，沧县马凤图（1888-1973）从李云标衣钵传人黄林彪（1831-1907）授通备拳，黄氏曾遗命马凤图，自彼开始当明确宣称通备，以区别于其他名同实异的通臂拳。至1910年，马氏在天津创立中华武士会，经与萧和成之子萧公辅商定，正式宣布通备门名号，并曾将《通备释义》榜示于大庭广众。马凤图先生客居大西北1940年，以“盐山劈挂”与“罗疃八极”为核心，创立“马氏通备武学”。
自此以后，作为通备拳的主要代表人，马凤图、马英图兄弟，为通备拳的发展与传播付出了巨大努力，从而使长期以来若明若暗的流传于沧、盐一隅之地的通备拳，逐步发展成为一个从理论到技术都体系化了的拳派，并传播到全国各大省区，特别是大西北陕、甘、宁、青、新诸省区。由于西北地区的通备拳主要是马凤图及其子弟所传教，故而在西北地区通备拳又被称之为“马家拳”或“马氏武艺”。