Quanjing Klasiği

Qi Jiguang (1528-1588), diğer adları Qi Yuanjing, Qi Wenming ve Qi Ruqian, lakapları Nantang ve Mengzhu'dur. Fengyang Dingyuan (günümüzde Anhui eyaleti Dingyuan)'lıdır. Ayrıca atalarının evinin Dongping'de olduğu, Shandong Dengzhou (günümüzde Shandong Penglai) kayıtlarına göre Jining'de doğduğu söylenir. Ming (1368-1644) hanedanlığının seçkin bir askeri stratejisti, hattatı, şairi ve ulusal kahramanıdır. Çocukluğundan beri dövüş sanatları çalıştı ve daha sonra öğrenmeye devam etti. Qi Jiguang çocukluğundan beri mekanik konusunda zayıftı ama klasikler ve tarih konusunda oldukça bilgiliydi. Vali, prens koruması, komutan yarcısı, komutan, general vb görevlerde bulundu. Jixiao Xinshu (periyodik etkilerin yenilikleri kitabı), Lianbing Shiji (askeri eğitim kayıtları), Zhizhitang Ji (duran hane serisi) gibi eserleri yazdı.
Quanjingjie Yaopian (dövüş klasiğine gerekli olan ana ilkeler bölümü)’de, dövüş metodu öncesi yetenekleri yok gibi görünmektedir, elleri ve ayakları hareket ettirmek, alışılmış beden uzuvlarıdır, bu yeni başlayanların sanata girme disiplinidir. Bu yüzden bir stil için geride saklanmıştır.
Dövüş sanatı öğrenmek fiziksel aktivite gerektirir, el teknikleri pratik kullanışlı, ayak teknikleri hafiflik gerektiren, tekmeler ise uçar gibi kaldırılabilmelidir. Harika bir şekilde baş aşağı sokulmak, şiddetlice bölercesine yatay yumruklamak, hızlı bir şekilde gökyüzünü yakalamak ve yumuşaklıkla eğik bir şekilde kaçabilmektir. Bu nedenle, dövüşün mükemmelinin seçimi Sanshiershi (32 pozisyon)’dur, potansiyelin devamıdır. Düşmana karşı kazanmak, zengin değişiklikler, hassas tahmin edilemezlik, başkalarının gözetleyemediği tanrısallıktır.
Geleneksel söylem: “Yumruk vurmayı bilmiyorum, hızlı gök gürültüsünde kulaklarını kapayamazsın, sözde savuşturamazsan mücadele edemezsin, sadece biraz mücadele etmek yanlış yapmaktır, defalarca yapılmalıdır”. Kapsamlılığı geniş öğrenmek, kazanmak için daha fazlasını yapmaktır.
Eski dövüş stillerinden olan Taizu Sanshiershi Changquan (imparatorun 32 formlu uzun mesafe stili), Liuboquan (6 adım stili), Houquan (maymun stili), Equan (kuş yakalama stili), her birinin kendi adı ve gücü vardır, ancak gerçekte benzerdirler. Bugünkü Wenjia Qishier Xingquan (Wen ailesi 72 ilerleyen stili), Sanshiliu Hesuo (36 kapalı kilit), Ershisi Qitanma (24 atı terketme), Bashanfan (8 kaçışlı çevirme), Shier Duan (12 kısaltma), bunlar da mükemmelciler içindir. Luhong’un Baxia’sı güçlü olmasına rağmen, Mian Zhang’ın Duanda’sı kadar iyi değildi, Shandon’lu Li Bantian’ın tekmeleri, kartal pençesi kralının yakalamaları, defalarca düşüren Zhang’ın düşürmeleri, Zhan Bojing’in darbeleri, Shaolin tapınağının sopası ile Qingtian sopası metotlarının her ikisi, Yang ailesi mızrak metodu ile Bazi stilinin sopası, günümüzde ünlüler içindir. Her birinin kendine has güçlü yanları olmasına rağmen, üstü vardır ama aşağısı yoktur, aşağısı vardır ama üstü yoktur denir. Bu, başkalarına karşı zafere yol açabilir, bu sadece bir köşedir. Çeşitli dövüş tekniklerini öğrenirseniz, tıpkı Changshan yılan formasyonu gibi, kafaya vurursanız kuyruk tepki verir, kuyruğa vurursanız kafa yanıt verir, vücuda vurursanız baş ve kuyruk yanıt verir. Buna üst ve alt gövde denir ve siz galip gelirsiniz.
Dadiquan (büyük direnme stili), Gun (sopa), Dao (geniş kılıç), Qiang (mızrak), Chai (şiş), Ba (tırmık), Jian (ince kılıç), Ji (teber), Gongshi (yay ve ok), Goulian (kanca orak), Aipai (eğik kalkan) ve bu gibi türlerinde ilk dövüş yeteneklerine gerek yoktur. Dövüş stili aynı zamanda savaş sanatlarının kaynağıdır. Güncelleştirilmiş pozisyonlar ve dikkate alınan taktikler, öğrenmeye başlamak içindir. Sanat kazanıldıysa, düşmana denemelidir, zaferden veya yenilgiden utanılmamalıdır, nasıl kazanılacağı ve nasıl kaybedileceği düşünülmeli ve uzun süre denenmelidir. Düşmana veya sanatın yüzeyselliğine aşina olmalıdır, mükemmel savaş kusursuz sanat ile olmalıdır. Eski bir söyleme göre; “sanatçılar cesurdur”, ister inanın ister inanmayın.
Yu, Zhoushan ofisinde, Liucaotang dövüşçü ordusuna katılırken söylediği söylemdir “eğer savuşturursan on vuruş alacaksın”. Bu en harika yöntemdir; sürekli vurma ve sopayı sürekli dürtme yöntemidir.
Quanjingjie Yaopian (dövüş klasiğine gerekli olan ana ilkeler bölümü) dövüş sanatları tarihinde olağanüstü bir konuma sahiptir, daha sonra eklenen Lanzhayi (tembel kravat), Jinjiduli (altın horoz tek ayak üzerinde), Tanma (uzanan at) gibi 32 pozisyon, dövüş sanatlarının sonraki gelişimi üzerinde derin etkisi olmuştur. Gelecek kuşaklar, Qijiaquan, Taijiquan, Hongdong Tongbeiquan gibi geleneksel dövüş sanatları türleri bundan doğrudan etkilenecektir.

拳经捷要篇

戚继光（1528-1588），字元敬，号南塘，明代著名军事家、武术家。山东登州（今蓬莱）人，生于济宁，出生将门，自幼习武，后中武举。曾任参将、都指挥使、副总兵、总兵、太子太保、左都督、少报等职。著有《纪效新书》、《练兵实纪》、《止止堂集》等著作。
拳经捷要篇，拳法似无预于大战之技，然活动手足，惯勤肢体，此为初学入艺之门也。故存于后，以备一家。
学拳要身法活便，手法便利，脚法轻固，进退得宜，腿可飞腾。而其妙也，颠番倒插；而其猛也，披劈横拳；而其快也，活捉朝天；而其柔也，知当斜闪。故择其拳之善者三十二势，势势相承。遇敌制胜，变化无穷，微妙莫测，窈焉冥焉，人不得而窥者，谓之神。
俗云：“拳打不知”，是迅雷不及掩耳，所谓“不招不架，只是一下，犯了招架，就有十下”。博记广学，多算而胜。
古今拳家，宋太祖有三十二势长拳，又有六步拳、猴拳、囮拳，名势各有所称，而实大同小异。至今之温家七十二行拳、三十六合锁、二十四弃探马、八闪番、十二短，此亦善之善者也。吕红八下虽刚，未及绵张短打，山东李半天之腿，鹰爪王之拿，千跌张之跌，张伯敬之打，少林寺之棍与青田棍法相兼，杨氏枪法与巴子拳棍，皆今之有名者。虽各有所长，然传有上而无下，有下而无上，就可取胜于人，此不过偏于一隅。若以各家拳法兼而习之，正如常山蛇阵法，击首则尾应，击尾则首应，击其身而首尾相应，此谓上下周全，无有不胜。
大抵拳、棍、刀．枪、钗、钯、剑、戟、弓矢、钩镰、挨牌之类，莫不先有拳法活动身手。其拳也，为武艺之源。今绘之以势，注之以诀，以启后学。既得艺，必试敌，切不可以胜负为愧为奇，当思何以胜之，何以败之，勉而久试。怯敌还是艺浅，善战必定艺精。古云“艺高人胆大”，信不诬矣。
余在舟山公署，得参戎刘草堂打拳，所谓“犯了招架，便是十下”之谓也。此最妙，即棍中之连打、连戳一法。
《拳经捷要篇》在武术史上的地位非同一般，其后所附的懒扎衣、金鸡独立、探马等三十二势对后来武术的发展影响深远。后世的戚家拳、太极拳、洪洞通背拳等传统武术流派均受其直接影响。