Mizongquan

Mizongquan, kayıp iz stili anlamına gelir, diğer adıyla Yanqingquan yani kırlangıç stilir. Geleneksel Wushu stillerinden birisidir. Tarihi kayıtlara göre Mizongquan, Shaolin kökenlidir. Damo tarafından oluşturulduğundan bu yana 1400 yıldan fazla bir geçmişe sahiptir. Daha sonra, Shuihuzhuan (nehir kıyısı efsanesi)'daki Yanqing'in adını almıştır. Mizongquan, zengin hareketleri ve çevik duruşları nedeniyle hayranlık uyandıramaaktadır. İlk dövüşçü kahraman olan Huo Yuanjia da bu stilde çok iyiydi. Mizongquan stili, gerçek dövüşü ile ünlü olmasına rağmen, dövüşün içeriğinde zengin ve sistematik olarak yakalamalar, vuruşlar ve düşürmeler ile kapsamlıdır. 2008 yılında ulusal somut olmayan kültürel miras olarak listelenmiştir.
Mizongquan, eski bir Çin dövüş sanatı stilidir. Tarihi kayıtlara göre, Shaolin'den çıkmıştır. Efsaneye göre Song (960-1279) hanedanlığı döneminde, Zhou Tong bu sanatı yoğun bir şekilde çalışmış ve öğrencileri Lin Chong ve Lu Junyi de bu dövüş sanatı stilinin ustalarıydı. Tang (618-907) hanedanlığı döneminde Shaolin tapınağından bir keşişin yüksek bir dağa çıktığı ve maymuna benzer bir hayvanın birbiriyle dövüştüğünü gördü, ilham alarak daha sonra dövüş stilini oluşturdu ve Nizongquan (efsanevi aslan stili) olarak adlandırdı. Mizongquan stilinin kökenini çevreleyen birçok efsane vardır ve bundan dolayı bu dövüş sanatı stilinin adları da farklıdır, "Yanqingquan", "Mizongquan", "Mizongyi", "Nizongquan" vb. Tarihsel kayıtlara göre, ilk olarak Henan bölgesi Songshan dağındaki Shaolin tapınağında ateş yakan bir keşiş olan Jinnaluo Wang" tarafından oluşturulmuştur. Efsaneye göre, Shaolin tapınağında bir keşiş değildi ve ünlü ustaları ziyaret etmek için tüm dünyayı dolaşan birisiydi. Daha sonra Shaolin'de ateş yakan bir keşiş oldu, kafasını tıraş etmedi, yüzünü yıkamadı, keşiş elbisesi giydi, amacı gerçeğini gizlemekti. Yuan hanedanlığı (1279-1368) döneminde, Hongjin ordusu Shaolin tapınağına saldırdığında, keşişler direnemedi. Jinnaluo Wang, binlerce Hongjin askerini püskürtmek için demir bir çubuk tuttu. Daha sonra, Yanqingmen'i kurmak için Yanqing adını kullandı, Mizongquan'ı uygulayan usta kız kardeşi (Taoist rahibe) vardı ve bu nedenle stilden bağımsız Yilu Mizong, Erlu Yanqing, Yanqing Mizong olarak adlandırılır. Günümüzde Çin dövüş sanatlarının özlerinden birisidir.
Birinci efsaneye göre, bu stilin Tang (618-907) hanedanlığı sonları döneminde ortaya çıktığına ve Song (960-1279) hanedanlığı döneminde Lu Junyi (Liangshan'ın kahramanlarından biri) tarafından Shaolin tapınağında düzenlenerek ve geliştirildiğine inanıılmaktadır. Daha sonra, Lu Junyi bu dövüş sanatını Yan Qing'e (Liangshan'ın kahramanlarından biri) aktardı ve kendisini emekli etti. Daha sonra, Yan Qing bu dövüş sanatı yöntemini yaydı, bu yüzden "Yanqingquan" olarak adlandırıldı.
İkinci efsaneye göre, Yanqing'in öğrencileri isimlerini gizlerler. Çünkü Yanqing, Liangshan'da isyancıydı ve adını gizledi, bu yüzden "Mizongquan" olarak adlandırıldı.
Üçüncü efsaneye göre, Yanqing, Liangshan'dayken, karda ayak izi bırakmamak için bir gösteri yaptı, kayıp askerlerin yolu, bu nedenle "Yanqingquan" veya "Mizongyi" oarak adlandırıldı.
Dördüncü efsaneye göre Tang hanedanlığında bir Shaolin rahibi Sichuan'ın derin dağlarına ve ormanlarına seyahat ettiğinde bir Suanni (efsanevi bir canavar) ile karşılaşır ve birbirleriyle dövüşürler, hareketleri hassas, doğal ve esnektir, sertlik ve yumuşaklık bir aradadır ve ruhu içinde gizlidir. Bu nedenle Nizongquan oluşturulmuştur.
Beşinci efsaneye göre, bu dövüş sanatının form çizgisi bir "örümcek yuvası" gibi karmaşıktır ve düşmanın gözlerini gizleyebilen benzersiz bir adımlama yapısına sahiptir, bu nedenle "Yanqingquan" veya "Mizongyi" olarak adlandırılır.
Eski zamanlarda, aktarılan stiller ile ilgili az sayıda yazılı kayıtlar olduğundan, çoğunlukla söylem ve bedensel aktarıma dayanıyordu ve yukarıdaki efsaneler genellikle komposisyondur, bu nedenle söylemler henüz doğrulanmamıştır.
Mizongquan stili, daha sonra Qing (1644-1911) hanedanlığında Sun Tong'a aktarıldı ve Mizongquan stili, Qing hanedanlığının Qianlong (1736-1796) döneminde Cangzhou bölgesi Qingxian ilçesine girdi. Bu arada, Shandong bölgesi Taian'ın yerlisi olan Sun Tong, Songshan'daki Shaolin tapınağında birkaç yıl zorlu çalışmalarda bulundu, Yanqingquan sanatı saf ateşli Qing, Wannengshou olarak saygı gördü. Bir suç vakası nedeniyle kuzeydoğuya sığınan Sun Tong, yoldayken Qingxian ile Jinghaixian ilçelerinin kesiştiği yerde bulunan Datuncun köyünde ve Jinghaixian ilçesinin Xiaonanhe köyünde Yanqingquan stilini sırasıyla öğretmeye başladı. Bundan sonra Yanqingquan, iki kanal aracılığıyla Qingxian ilçesine girmiş oldu, Qingxian ilçesinde iki dalda yaygın olarak yayılmıştır.
Dalın yayılımının özel durumu, Sun Tong'un Datuncun köyünde soğuktan hastalanması ve köylüler tarafından ilgilenilmesidir. Sun Tong ise buna karşılık olarak Yanqingquan stilini, Datuncun köyünde öğretmeye başlar. O zamanlar öğretim gören öğrencileri arasında Tongchui (bakır çekiçli) Lu Ming, Dadao (büyük bıçaklı) Han Qi, Kuaitui (hızlı bacaklı) Wen Lin ve diğerleri vardı. O zamanlar, bu insanlar sadece hükümette belirli bir statüye sahip olmakla kalmayıp, aynı zamanda dövüş sanatları dünyasında da hatırı sayılır bir itibara sahip oldular. Daha sonra Lu Ming, sanatını Beida'daki Gangsu çiftliğinden Zhou Da'ya aktardı. Zhou Da ve oğlu, Qingxian ilçesinin Xuzhuang köyünden Zhao Tingjie, Zhao Tingzhen ve Ouxinzhuang köyünden Yang Fuchen'e öğretti. Bir diğer dalın yayılımının özel durumu ise, Sun Tong kuzeydoğuya gidip Jinghaixian ilçesinin Xiaonanhecun köyünden geçtiğinde, Huo ailesinin güzel bir çevreye ve güzel manzaraya sahip evini görür, sanatın öğretilmesi durumunda seçkin bir kişinin ortaya çıkmasını beklemesidir. Yani Yanqingquan stilini Huo ailesine de öğretir, Huo Yuanjia'nın büyük büyükbabasının Sun Tong'un en iyi öğrencisi olduğu söylenir. Qingxian ilçesindeki Yanqingquan uygulayıcıları çoğunlukla yedinci ve sekizinci nesil öğrencileridir (Sun Tong'dan sayılır), bütün ilçede Yanqingquan uygulayan 40'tan fazla köy ve 400'den fazla kişi vardır. Zhao ailesi dalının birçok varisi vardır, temsilcileri arasında Liang Jincheng, Liang Jinqiao, Wang Fengqi, Yang Yuzhou, Hu Guangming vb. kişilerdir. Liu ailesi dalı temsilcileri arasında Li Yuchuan, Liu Junqi vb. kişiler vardır.
Birinci dal, Cangxian ilçesindeki Su çiftliğinden Lu Tongchui temsil eder. Bu dalın yayılması, Huanghua ve Qingxian da dahil olmak üzere Cangzhou bölgesinin kuzeydoğu kısmıdır. Zhou Da, Wang Yushan, Huang Degui, Wu Fengshan, Yang Jinbang, Wang Changrong, Huang Fengshan ve Zuo Qinghe, günümüzün ünlü yerel ustalarıdır. Bu dalın sekizinci nesil varisleri, Yang Yuzhou, Chu Xuefa, Li Yuchuan, Zhang Yitian, Hu Guangming, Liu Yongze, Wang Shutian, Li Yuqiao, Liu Junqi vb. bu sanatı öğretmek için çeşitli yerlerden öğrenciler toplanarak ve 2001 yılında, hükümetin onayı ile, Qingxian Yanqingquan Araştırma Enstitüsü kuruldu, bu sanatın kitabını yayınladı.
İkinci dal, Dongguang ilçesinden Huo Xuwu temsil eder. Bu dal daha sonra Jinghai'in Xiaonanhe köyüne taşınır. Bu dalın yayılımında yenilenme ve değişim vardır, Huoshi Lianquan 72shi olarak derlenmiştir. Huo Xuwu'nun torunu Huo Yuanjia, Qing hanedanlığının son yıllarında Chen Gongzhe tarafından Shanghai'da "Jingwu Akademisi"ni kurması için davet edildiğinde ve yabancıları mağlup ettiği zamanlarda yurtiçinde ve yurtdışında ünlüydü.
Üçüncü dal, Cangzhou'nun doğu kenar mahallesinden Chen Wanshan temsil eder. Chen Fengqi ve Chen Youliang ünlü çağdaş ustalar oldular ve 1992'de bu sanat üzerine bir kitap yazdılar ve İngilizce'ye çevirilerek yurtiçinde ve yurtdışında dağıtımı yapıldı.
Dördüncü dal, Cangzhou'daki Lilongtun tapınağındaki rahip Zhiyuan temsil eder. Bu dal çevredeki köylerde geniş çapta yayıldı. Qing hanedanlığının sonlarında Yinggong'un ünlü bir ustası olan Guan Changyuan, "demir adam Guan" olarak biliniyordu.
Beşinci dal, Cangxian'ın Keniu Yu ailesi temsil eder. Yu ailesi Gaojiakou'lu Liu ailesine aktarır, Liu ailesi de Gao ailesine aktarır. Sonraki nesilden Gao Yuting, bu stilin yayılımında lider konumunda olur.
Quanshu (boş el form):
Jazi, Tantui, Yilu Mizongquan, Erlu Mizongquan, Sanlu Mizongquan, Silu Mizongquan, Wulu Mizongquan, Liulu Mizongquan, Mizongyi, Shibafan
Qixie (aletli form):
Qinglongjian, Mingtangdao, Shuangdao, Fuchenjian, Qingpingjian, Kunwujian, Xiunujian, Xingzhebang, Taizigun, Liuheqiang, Meihuaqiang, Danguai, Shuangguai, Sanjiegun, Shaozigun, Fangtianhuaji, Wuhuduanmenqiang, Chunqiudadao
Quanshu Duilian (boş el ikili form):
Bazhe, Shierda, Jinquan, Qinnashou
Qixie Duilian (aletli ikili form):
Dandaojinqiang, Shuangdaojinqiang, Podaojinqiang, Sanjiegunjinqiang, Guaizijinqiang, Kongshouduoqiang, Qiangduizha, Daoduikan, Sanjiegunduida, Sanlutiaoziduipi, Lilutiaoziduipi
Neigong (içsel çalışma):
Qinggong, Daliyingzhaogong, Tieshazhanggong, Jinzhongzhaopaitigong, Shierlianxi, Yiliaobaojiangong
Chuanchengren (jenerasyon):
1. jenerasyon: Zhang Xianshi
2. jenerasyon: Sun Tong
3. jenerasyon: Lu Tongzhong, Huo Xuwu, Chen Wanshan, Yushi Keniuzuo, Heshang Zhiyuan
4. jenerasyon: Zhou Liu, Huo Endi, Zhou Yi, Chen Guangzhi, Liu Jifa, Jiang Bing, Li Kuan
5. jenerasyon: Zhao Liu, Han Qi, Huo Yuanjia, Huo Yuandong, Huo Yuanxiang, Yang Kunshan, Chen Yushan, Guan Changhe, Guan Changyuan, Gao Xilin
6. jenerasyon: Li Kui, Huang Degui, Huo Dongge, Lu Zhenshi, Liu Zhenshan, Jiang Yunqiao, Li Yuanzhi, Chen Fengyi, Chen Fengqi, Chen Fengkui, Zhao Bingyan, Gao Huaide, Wang Yushan, Xu Fulou, Huang Qingbo
7. jenerasyon: Liu Runxiang, Huang Fengshan, Lu Junhai, Li Sizhong, Gao Yuting, Yang Jinbang, Wang Changrong, Zuo Qinghe, Wu Fengshan, Gao Qinghuai, Liang Jinqiao
8. jenerasyon: Wang Yuxi, Wang Fengqi, Dong Xiyuan, Yang Yuzhou, Chu Xuefa, Hu Guangming, Zhang Yitian, Li Yuchuan, Liu Yongze, Wang Shutian, Liu Junqi, Li Yuqiao, Xue Zhenming, Yang Xiuchun, Gao Wenzhou, Liu Yunsheng, Zhang Wenming

迷踪拳

迷踪拳又称燕青拳，是中国传统武术代表，拳术精华之一。据史料记载，迷踪拳出自少林，自达摩创拳至今已有1400多年的历史，后因水浒传中的燕青而更为此名。迷踪拳以其动作变化丰富而体态灵动，受到广大爱好者的喜爱，一代大侠霍元甲也精于此拳。迷踪拳随虽以技击实战著称于世，但擒拿术的内容也比较丰富、系统、全面，主要有抓拿法、打拿法、摔拿法等。2008年被列为国家级非物质文化遗产。
迷踪拳是一个古老的中国拳种。据史料记载，它出自少林。相传，宋代的周侗精习此艺，其弟子林冲、卢俊义也是习练此拳的高手。还有一说是唐代少林寺僧外出至一高山，见到一种猿状动物相斗，遂得到启发，后造此拳遂名为猊猔拳。围绕着秘宗拳的起源有许多传说，拳法的名称也因之众说不一，如“燕青拳”、“秘宗拳”、“迷踪艺”、“猊猔拳”等等。另据史料记载，最早为河南嵩山少林寺烧火僧紧那罗王所创。相传，他原不在少林寺出家，他游遍天下访遍名师。后来少林当了一名烧火僧，他头不剃，脸不洗，穿破僧衣，目的为掩盖起真面目。元朝时红巾军攻打少林寺，众僧不能抵抗，紧那罗王手持一条铁棍打退百万红巾之兵，后借燕青为名创燕青门，其有一师姐(为道姑)，练秘宗拳，故称一路秘宗，二路燕青，燕青秘宗不分家。现为中国拳术精华之一。
传说之一，认为这个门派起源于唐末，传至宋代由卢俊义（梁山好汉之一）在少林寺整理发展而成。后来卢俊义把此拳传给了燕青（梁山好汉之一），自己引退，以后由燕青传播这个拳法，故称之为“燕青拳”。
传说之二，燕青的门徒因为燕青上梁山造反而隐其名，故称之为“秘宗拳”。
传说之三，燕青上梁山时，施展绝技使雪地上不留足迹，追兵迷路，故称之为“燕青拳”或“迷踪艺”。
传说之四，唐代少林和尚云游至四川深山丛林之中时，遇狻猊（传说中的一种猛兽）相斗，其动作灵敏，自然柔顺，刚柔相济，神气内藏，遂据此创编“猊猔拳”。
传说之五，这个门派的行拳路线复杂，有如“蜘蛛巢状”，具有可以瞒敌眼目的独特步法，所以名为“燕青拳”或“迷踪艺”。
由于古时传拳多靠口授身传，少有文字记载，而且以上传说大体谐音，故上述说法尚待考证。
迷踪拳后来传到清代的孙通，迷踪拳传入沧州青县，在清代乾隆年间。当时的山东泰安人孙通曾在嵩山少林寺苦习数年，燕青拳艺炉火纯青，被人尊为“万能手”。孙通因犯命案去东北避难，途中，在青县和静海县交界的大屯村和静海县小南河村分别传下燕青拳。此后燕青拳分两个渠道传入青县，在青县又分两支广泛流传。
一支流传的具体情况是，孙通受风寒病在大屯村，幸蒙村里人照料。为报恩孙通将燕青拳在大屯村进行传授。当时传授的出名弟子有铜锤吕明、大刀韩七、快腿文林等人。这些人当时不仅在官府有一定的地位，特别是在武林界有相当的名望。后有吕明传艺于北大港苏家园的周达，周达和其子传青县大许庄的赵廷杰、赵廷桢和欧辛庄的杨福臣等人。另一支流传的情况是，孙通去东北途经静海县小南河村时，见霍氏宅屋环境秀丽、风景优美，料定若经授艺日后定出杰人。于是在霍家也传下燕青拳，据说霍元甲的曾祖父就是孙通的高足。青县习练燕青拳者多为第七、八代弟子（从孙通算起），全县习练燕青拳的村庄有40多个，达400多人。赵氏支的传人较多，代表人物主要有梁金成、梁金桥、王风岐、杨玉州、胡光明等人，刘氏支的代表人物有李玉川、刘俊歧等人。
第一支沧县苏家园的吕铜锤为代表。此支传播面为沧州东北部，含黄骅、青县。周达、王玉山、黄德贵、吴凤山、杨金榜、王长荣、黄凤山、左清和是近代当地名师。此支第八代传人杨玉周、褚学发、李玉川、张义田、胡广明、刘永泽、王树田、李玉桥、刘俊琦等在各地广招弟子传授此艺，并于公元2001年经政府批准成立了青县燕青拳研究会，并将此艺著书发表。
第二支东光县的霍旭武为代表。此支后来迁居静海小南河村。此支在传播中有创新改造，编有“霍式练拳七十二式”。霍旭武之孙霍元甲在清朝末年应上海陈公哲之邀创“精武馆”并挫败洋人大力士而闻名中外。
第三支沧州东郊的陈万善为代表。此支陈凤岐、陈友亮成为当代名师，并于1992年将此艺著书并译成英文版在国内外发行。
第四支沧州李龙屯庙内住持智元和尚为代表。此支在其周围各村广为传播，清末出硬功名家上官长元，人称“官铁人”。
第五支沧县科牛余氏为代表。余氏传高家口刘氏、刘传高氏，后辈高玉廷是传播该拳的佼佼者。
拳术：
架子，弹腿，一路迷踪拳，二路迷踪拳，三路迷踪拳，四路迷踪拳，五路迷踪拳，六路迷踪拳，迷踪艺，十八翻
器械：
青龙剑，明堂刀，双刀，拂尘剑，青萍剑，昆吾剑，秀女剑，行者棒，太子棍，六合枪，梅花枪，单拐，双拐，三节棍，梢子棍，方天画戟，五虎断门枪，春秋大刀
拳术对练：
八折，十二打，进拳，擒拿手
器械对练：
单刀进枪，双刀进枪，朴刀进枪，三节棍进枪，拐子进枪，空手夺枪，枪对扎，刀对砍，三节棍对打，三路条子对劈，六条子第一劈
内功： 轻功，大力鹰爪功，铁沙掌功，金钟罩排体功，十二练手，医疗保健功
传承人：
第一代：张先师
第二代：孙通
第三代：吕铜钟，霍旭武，陈万善，余氏科牛左，智元和尚
第四代：周六，霍恩弟，周仪，陈广治，刘吉发，姜炳，李宽
第五代：赵六，韩七，霍元甲，霍元栋，霍元乡，杨昆山，陈玉山，官长和，官长元，高锡林
第六代：李奎，黄德贵，霍东阁，卢振释，刘振山，姜云樵，李元智，陈风仪，陈凤岐，陈凤魁，赵炳岩，高怀德，王玉山，徐福楼，黄清波
第七代：刘润湘，黄凤山，卢俊海，李思忠，高玉庭，杨金榜、王长荣、左清和、吴凤山、高清槐、梁金桥
第八代：王玉玺、王凤岐、董锡元、杨玉周、褚学发、胡广明、张义田、李玉川、刘永泽、王树田、刘俊琦、李玉桥、薛振名、杨秀春、高文周、柳运升、张文明