Fanziquan

Fanziquan, ters düz etme stili anlamına gelir. Fanziquan, Çin geleneksel dövüş sanatlarından biridir. Shaolin Fanzi, Changquan Fanzi, Duanquan Fanzi, Yanqing Fanzi, Mianzhang Fan vb. stilleri vardır. Ming hanedanlığı (1368-1644) döneminde Bashanfan olarak adlandırıldı ve daha sonra yaygın olarak Fanzi ve Fanziquan olarak adlandırıldı. Bu stil, uzun bir tarihi geçmişe sahiptir. Song (960-1279) hanedanlığında şekillenmiş ve Ming (1368-1644) ve Qing (1644-1911) hanedanlıklarında olgunlaşmıştır. Kuzey Çin'in ana stil türlerinden biridir. Shaolin ataerkil klanı, ünlü ustaların mirasını ve gelişimini deneyimlemiştir, modern çağda çiçeklerin güzellik için rekabet ettiği bir durumda kaba ve rafine bir yoruma doğru gitmiştir.
Fanziquan stilinin uzun bir geçmişi vardır. Efsaneye göre güney Song (1127-1279) hanedanlığında askerleri eğiten Yue Fei tarafından geliştirilmiştir. Bugüne kadar gelen ve aktarılan Fanziquan kayıtlarında, "Wu Mu, Fanziquan stilini bıraktı" diye bahsetmektedir.
Çin'deki Ming (1368-1644) hanedanlığından Qi Jiguang, Jixiaoxinshu Quanjingjieyao adlı kitabında, Fanziquan stilinin "iyinin en iyisi" olduğundan bahsetmektedir, derlediği 32 pozisyonda Fanziquan'ın hilelerini özümsedi ve pozisyonlara yaydı; Dangtoupao (kafadan vuruş), Aoluanzhou (bükülen anka dirseği), Shunluanzhou (takip eden anka dirdeği), Qigushi (bayrak direği pozisyonu) vb. Çin'deki Ming (1368-1644) hanedanlığından Qi Jiguang, Jixiaoxinshu Quanjingjieyao adlı kitabında, Fanziquan stilinin "iyinin en iyisi" olduğundan bahsetmektedir, derlediği 32 pozisyonda Fanziquan'ın hilelerini özümsedi ve pozisyonlara yaydı; Dangtoupao (kafadan vuruş), Aoluanzhou (bükülen anka dirseği), Shunluanzhou (takip eden anka dirdeği), Qigushi (bayrak direği pozisyonu) vb. Genellikle Fanziquan stili, Bashan Shierfan olarak bilinir, aslında Qi Jiguang'ın Jixiaoxinshu Quanjing kitabındaki Bashan Shierduan'dan türetilmiştir.
Qing (1644-1911) hanedanlığı döneminde, Fanziquan stili kuzey Çin'de, özellikle Hebei eyaletinin Raoyang, Lixian ve Gaoyang bölgelerinde popülerdi. Qing hanedanlığının imparatoru Xianfeng (1851-1861) ve Tongzhi (1862-1875)'nin hükümdarlıkları sırasında, Zhao Laocan adında bir Taiping ordusu generali vardı.Taiping ordusu Tianjin'i mağlup ettikten sonra, Hebei Eyaletinin Raoyang bölgesinde inzivada yaşadı. Zhao Laocan, sadece Fanziquan' stilinde uzman değil, aynı zamanda Chuojiao stilinde de ustaydı. İki sanatı da sırasıyla Duan ve Wang ailelerine öğretti. Duan Zhixu ile Duan Zhiyong kardeşler Chuojiao'yu öğrendiler ve Wang Laozi ile Wang Zhanao ve diğerleri Fanziquan'ı öğrendiler. Daha sonra, iki aile de birbirlerinden ders aldılar ve öğrendiler. Fanziquan esas olarak el becerilerine dayanırken, Chuojiao ise bacak becerilerine dayanmaktadır. Modern çağda, Fanziquan'da yetkin olan bazı ustalar aynı zamanda Chuojiao alıştırması da yaparlar.
Qing Hanedanlığı'nın sonunda ve Çin Cumhuriyeti'nin başlangıcında, Wang Zhanao'nun bir öğrencisi olan Xu Zhaoxiong, bu sanatı öğretmek için Shenyang'a gitti. O zamandan beri, Fanziquan stili kuzeydoğu'ya yayıldı. Xu'nun öğrencileri Hao Mingjiu ve Hu Fengsan gibi kişiler, bir zamanlar Chuojiao ve Fanziquan stillerinde kuzeydoğuda ünlüydüler ve Shenyang'da Sanlao (3 yaşlı usta) olarak biliniyorlardı. Modern çağda Fanziquan stilinin ustası Yu Boqian, sadece daha önce öğrettiklerini miras almakla kalmadı, aynı zamanda 1950'lerde Bolangfan ve Gunbeifan formlarını oluşturdu. Kuzeydoğu'da yayılan Fanziquan fornmlarını yeniden gözden geçirdi ve zenginleştirdi, yeni içerikler ekledi.
Çin Halk Cumhuriyeti'nin kuruluşundan sonra Fanziquan stili, bütün Çin Wushu gösteri ve yarışma etkinliği olarak müfredata alındı.
Quanshu (boş el form):
Cuibafan, Zhanzhangfan, Jianzongfan, Lushoufan, Bolangfan
Qixie (aletli form):
Babulianhuanjinshoudao, Mianzhandao
Chuanchengren (jenerasyon):
1. jenerasyon: Han Luma
2. jenerasyon: Duan Laoxu, Wang Laozi
3. jenerasyon: Xu Zhaoxiong
4. jenerasyon: Hao Mingjiu, Hu Fengsan, Yang Junfeng
5. jenerasyon: Hu Xingwu, Hu Anxiang, Yu Boqian, Gong Tianmin, Bai Qishan, Zhang Zhixian, Shang Weiqian, Wen Baoshan, Liao Jinghua, Yu Huazhang, Ma Fengtu, Ma Yingtu
6. jenerasyon: Ding Baocheng, Fan Chuifang, Shi Chunlin, Zhang Fusheng, Bai Guodong, Wang Dexian, Zhang Qingyun, Ma Yingda, Ma Xianda, Ma Lingda, Ma Mingda

翻子拳

翻子拳是中国传统拳术之一。此外还有“少林翻子”、“长拳翻子”、“短拳翻子”、“燕青翻子”、“绵掌翻”等等流派。在明代名“八闪翻”，后俗称“翻子”，“翻子拳”。此拳历史悠久，自宋朝已形成，盛行于明清两代，是中国北方主要拳种之一，属少林宗法经历代名师继承和发展，去粗取精演绎成现代百花争艳的新局面。
翻子拳法源流久远，传说是由南宋时期岳飞操练士兵的一种格斗拳术发展尔来，流传至今的翻子拳赞中说“武穆留下翻子拳”的记载。
中国明代戚继光在其所著《纪效新书拳经捷要》中谈到翻子拳时说它是“善之善者也”，可谓赞誉备至，在他编著的三十二势中吸取了属于翻子拳的招法，并有数势流传，如“当头炮”、“拗鸾肘”、“顺鸾肘”、“旗鼓势”等。俗称翻子拳为“八闪十二翻”，实际上是出自戚继光《纪效新书拳经》中的八闪十二短。
清朝时期，翻子拳流传于中国北方各省，尤其盛传于河北省的饶阳、蠡县、高阳地区。清朝咸丰、同治年间，有位叫赵老灿太平军将领，太平军攻打天津失利后，他隐居于河北省的饶阳地区。赵老灿不仅精通翻子拳，还是戳脚拳的名家。他把这两门技艺，分授于段、王两家。段志绪、段志勇兄弟习戳脚，王老梓、王占鳌等人习翻子拳。后来，两家互教互学。翻子拳以手功为主，戳脚以腿功为主。近代一些精通翻子拳的拳师，同时也兼习戳脚。
清末民初，王占鳌之弟子徐兆熊到沈阳传艺授徒。从此，翻子拳流传于东北一带。徐的弟子郝鸣九、胡奉三等人，曾以戳脚、翻子拳闻名东北，人称沈阳三老。近代翻子拳名家于伯谦先生不仅很好迪继承前入所授，并且在五十年代创造了波浪翻、滚背翻等套路，对流 传于东北一带的翻子拳套路进行了改革，充实了很多新的内容。
中华人民共和国成立后，翻子拳被列为全国武术表演和比赛项目。
拳术：
脆八翻，站桩翻，健宗翻，掳手翻，波浪翻
器械：
八步连环进手刀，绵战刀
传承人：
第一代：韩禄马
第二代：段老绪、王老梓
第三代：徐兆熊
第四代：郝鸣九，胡奉三，杨俊峰
第五代：胡星五，胡安详，于伯谦，巩天民，白歧山，张志先，尚味谦，温宝山，廖景华，于华章，马凤图，马英图
第六代：丁宝成，范垂绂，史春林，张福生，白国栋，王德先，张庆云，马颖达，马贤达，马令达，马明达