Xingyiquan

Xingyiquan, şekil ve düşüncenin stili anlamına gelir. Xingyiquan, geleneksel Çin dövüş sanatlarından biridir. Xingyiquan stilinin kuruluş yılı ve kökeni hakkında birçok teori vardır ve bunu kanıtlayacak kesin bir tarihsel veri yoktur, 3 ana teori vardır:
1.menşei: Efsaneye göre, Da Mo tarafından oluşturuldu. Da Mo, Tianzhu'da (Hindistan bölgesinin eski adı) yüksek bir keşişti. Çin'e Budist kutsal metinleri öğretmek için geldi. 9 yıl boyunca Songshan'daki Shaolin tapınağı bir dönüştü. Daha sonra, tapınakta birçok yetenekli keşişler oldu. Sonraki nesiller, Da Mo'yu isminden dolayı Xingyiquan'ın atası olarak tanıdı; ayrıca Da Mo'nun ruhunu anmak için bir şair, "Yong Da Mo" şiirinde şunları yazdı: "Da Mo, batıdan tek bir kelime bile etmeden geldi, kalbinde ve düşüncesinde herley hakkında yetenekli olmak için, Budha'nın yasasını kağıtta aramak için, kalemin ucu kuruduğunda Dongting gölüne daldırılır".
2.menşei: Xingyiquan'ın Yue Fei tarafından yaratıldığı söylenir. Antik stilin anonim bir önsözünde şunları yazar: "Wu Mu çocukken, mızrak sanatında usta olan ünlü bir öğretmen tarafından eğitildi, mızrağını bıraktı ve dövüşçü oldu, generallere ve yardımcılara öğretmek için kendi yöntemini kurdu, eskilerden gelen teknik ile. Hükümdardan sonra, Jin (1115-1234), Yuan (1279-1368), Ming (1368-1644) hanedanlıklarında, bir kaç teknik vardı, sadece ben efendi Ji, adım Jike, diğer adım Longfeng (Huang Xinmin'in "Ji Jike bir ön yaşam çalışması" kitabında Longfeng olarak doğrulamıştır). Ming (1368-1644) hanedanlığı sonları ve Qing (1644-1911) hanedanlığı başlarında doğdu (Huang Xinmin'in araştırmasına göre Ji Jike, Ming hanedanlığı Wan Li (1572-1620) döneminde doğdu, Qing hanedanlığı Kang Xi (1662-1722) döneminde öldü). Pudong Fengren klanından (şimdiki Shanxi eyaleti Yongji ilçesi), Zhongnanshan dağındaki ustaları ziyaret etti, yabancılarla tanıştı, Yue Wumu'nun el kitabını aldı, bir kaç yıl boyunca uyguladı ve gizemlerini tam olarak anladı. Daha sonra, Qiupu (günümüzde Anhui eyaleti)'dan Cao Jiwu'ya öğretti. Kimse cesaretinden habersiz değildi, usta 12 yıldır dövüş sanatları okuyor ve yeteneklerinde büyük başarılar elde ettişti...". Bu dövüş sanatı el kiatbının önsözü, Qing hanedanlığı Qian Long'un 15. yılı (1751) ilkbahar ayında yazılmıştır ve Henan Eyaleti, Luoyang'daki Ma Xueli kitabevinde Dai Longbang tarafından yazılmıştır. Yukarıdaki önsözden ve ustanın diktesinden, Xingyiquan'ın Yue Fei'nin eseri olduğu anlatılmaktadır. Ancak, 1982'de Huang Xinmin, Xingyiquan'ın kökenini araştırmaya çalıştı. Anhui'den Shanxi'nin Yongji ilçesi Zuncun köyüne gelerek, bazı araştırmalar yapmak için özel bir gezi yaptı ve "Xingyiquan stilinin kökeni" adlı kitabında analiz etti: "Tarihsel kayıtlar açısından bakıldığında, Yue Fei'nin dövüş sanatı ile ilgili hiçbir kayıt yok". Ve Yue Fei'nin hayatının analizinden, bu dövüş sanatı yöntemini derlemek için zamanı yoktu.
3.menşei: Xingyiquan'ın Ji Jike tarafından oluşturulduğu söylenir. Qing hanedanlığı Yong Zheng (1723-1736)'in dönemi dövüş sanatı el kitabı "Xinyiquan orijinal incelemesi" ve "Quan teorisi sorgulama önsözü"ne göre: Ji Longfeng, Jujun köyünde yaşıyor ve mızrak kullanmada uzman, ancak elinde silahı olmadığında, bir olay anında kendini savunmanın zor olacağını düşündü, bu yüzden Xinyiquan'ı mızrk stiline atıfta bulunarak oluşturdu. Qing hanedanlığı Qian Long'dan bu yana, Xingyiquan stili Shanxi, Henan ve Hebei'de bölgelerinde geniş çapta yayılmıştır. Oluşumu ve gelişimi Shanxi tüccarlarından etkilenmiştir. Dövüş sanatları öncülerinin çeşitli nesilleri, farklı bölgelerdeki orijinal dövüş sanatlarını miras almıştır. Kendi korumalarının uygulamalarıyla birlikte gelişmeye, öğrenmeye ve zenginleştirmeye devam etmiştir. Özellikle, Qixian, Taigu, Yuci ve Pingyao gibi Shanxi tüccarlarının doğduğu Jinzhong'daki ilçeler, Xingyiquan'ın gelişimine ve iyileştirilmesine tarihi katkılarda bulunmuştur.
Ji Jike bir keresinde Henan'daki Shaolin tapınağı, Luoyang, Anhui ve diğer yerlere gitti ve sanatını Anhui'deki Qiupu (şimdi Anhui eyaleti Guichi şehri)'lu olan Cao Jiwu'ya aktardı.
Cao Jiwu da, Henan Ma Xueli'ye aktardı ve Ma Xueli, genellikle sadece Hui halkı arasında yayılan Henan Xingyiquan'ın halazırda "Xinyiliuhequan" olarak adlandırılan bir şubesine aktardı.
Dai Longbang, memleketi Qixian'da bu sanatı öğretti. Dao Guang'ın 16. yılında (1836), Zhili (Hebei) Shenzhou'lu olan Li Nengran (Lao Neng veya Luo Neng olarak da bilinir), Shanxi eyaleti Qixian ilçesine gelir ve Dai Longbang'dan "Daishi Xinyiquan stilini öğrenir".
Li Nengran eğitimini tamamladıktan sonra öğrencilerini geniş bir alana yaydı. Başlıca öğrencileri Shanxi bölgesinden Che Yizhai, Song Shirong, Song Shide ve Li Guangheng, 4 kişiydi. Daha sonra, Shanxi Xingyiquan stilinin, Che ve Song diye 2 okulun kurucusu olur. Li Nengran ayrıca Hebei bölgesinde Liu Qilan, Guo Yunshen, Liu Xiaolan, He Yunheng gibi öğrencilerine aktardı ve Hebei okulunun Xingyiquan stilini kurdu. Bu öğrencilerin kendi güçlü yanları vardır ve kuzey bölgesi Xingyiquan yavaş yavaş yerel özelliklere sahip Shanxi Xingyiquan, Xiaojia ve Hebei Xingyiquan'a dönüşür. Shanxi Xiaojia ve Hebei Dajia olarak da bilinir.
Liu Qilan ve Li Cunyi, yavaş yavaş Hebei Xingyiquan stilini güçlendirir. Xue Dian, Xiangxingquan (taklit stiller) yaapmaya başlar.
Guo Yunshen, benzersiz tekniği Banbu Bengquan ve Wuxingquan'nın içeriğini daha da zenginleştirir.
Sun Lutang, Li Kuiyuan'ın altında öğrendi ve Xingyiquan stili Guo Yunshen tarafından öğretildi. Ayrıca Cheng okulu Baguazhang ve Wu tarzı Taijiquan öğrendi ve Sun tarzı Taijiquan'ı kurdu.
Wang Xiangzhai, Guo Yunshen'den öğrendi, Xingyiquan temelinde, başkalarından öğrendikleriyle Yiquan'ı kurdu, daha sonra "Dachengquan" olarak türetildi, ancak dövüş teorisi Xingyiquan kategorisine aittir.
Guo Yunshen ile Baguazhang'ın kurucusu Dong Haichuan, Baguazhang ile Xingyiquan'ın dövüş teorisinde tamamlayıcı güç çalışmalarına sahip olduğuna inanmışlardır. Bu nedenle, iki okula kardeş denir ve birbirlerinden öğrenirler, buna Xingyibaguaquan da denilir. Ancak gelişme, Li Cunyi ve Cheng Tinghua ile başlamalıdır, ikisi de Pekin-Tianjin bölgesinde dövüş öğretti ve iyi bir ilişkileri vardı. Bu nedenle, Hebei Xingyiquan'ın çoğu, Baguazhang'ı aynı anda öğrendi. Zhang Zhankui başladığında, öğrencilerine gerçekten Xingyibaguaquan öğretti.
Buna ek olarak, günümüz Shaolin tapınağının Xinyiba'sı (Xingyiquan gibi) ve Sichuan bölgesi Liangping ilçesinde öğretilen Jinjiagong vardır. Xingyiquan'ın temel dövüş yöntemleri, Santishi (3 beden hareketi), Wuxingquan (5 elementli formu Pi-yarma, Beng-ezme, Zuan-delme, Pao-top, Heng-yataylama), Shierxing (12 şekil Long-ejder, Hu-kaplan, Hou-maymun, Ma-at, Tuo-timsah, Ji-tavuk, Yao-şahin, Yan-kırlangıç, She-yılan, Tai-vasat at, Ying-kartal, Xiong-ayı)'dir.
Quanshu (boş el form):
Santishi, Wuxingquan, Wuxinglianhuan, Zashichui, Shierxing, Sibaquan, Bashiquan, Bazigong
Quanshu Duilian (boş el ikili form):
Wuxingpao, Anshenpao, Sanshoupao, Wuhuapao, Jiutaohuan
Qixie (aletli form):
Lianhuandao, Sanhedao, Lianhuanjian, Lianhuangun, Sancaidao, Sancaijian, Xingbuliujian, Luheqiang, Liiuhedaqiang, Fengchirui
Chuanchengren (jenerasyon):
1. jenerasyon: Ji Jike
2. jenerasyon: Cao Jiwu
3. jenerasyon: Dai Longbang
4. jenerasyon: Li Nengran
5. jenerasyon: Che Yizhai, Song Shirong, Liu Qilan, Guo Yunshen, Bai Xiyuan, Liı Xiaolan, Jia Yunheng
6. jenerasyon: Li Fuzhen, Bu Xuekaun, Song Tielin, Li Kuiyuan, Li Cunyi, Zhang Zhankui, Wang Xiangzhai
7. jenerasyon: Zhao Runting, Sun Lutang, Shang Yunxiang, Han Muxia
8. jenerasyon: Wang Peisheng

形意拳

形意拳，又称行意拳，中国传统拳术之一。形意拳的创始年代及其源流，众说纷纭，无确凿的史料可资佐证，主要的说法有三种：
起源一：传说是达摩老祖所创。达摩系天竺（印度的古称）高僧，他来到中国传授佛经，于嵩山少林寺面壁九年而化，而后寺内曾出过不少技艺高超的武僧，后人因慕其名而将达摩认做形意拳的始祖；另因有一诗人为了纪念达摩传经的精神，作《咏达摩》一诗，诗中写道：“达摩西来一字无，全凭心意练功夫，要从纸上求佛法，笔尖蘸干洞庭湖”。
起源二：说形意拳是岳飞所创。在一本佚名的古拳谱序中写道：“当武穆童子时，受业于名师，精通枪法，脱枪当拳，自立一法，以教将佐，名日艺（意）拳，神妙莫测，盖古来未有之技也。王以后金、元、明数代，鲜有其技，独我姬公，名际可，字隆丰者（黄新民的《姬际可生平初探》一文考证为“龙峰”）。生于明末清初（据黄新民考证姬际可生于明朝的万历年问，卒于清朝的康熙年问），为蒲东诸冯人氏（即今山西省永济县），访名师于终南山，遇异人，得岳武穆王拳谱，揣练数载，尽悟其奥妙，后授余师曹继武先生于秋浦（今安徽省），无人不知其勇，先生学武十有二年，技勇大成，……”。这一段拳谱的序言是写在清朝乾隆十五年岁次、庚午荷月，由戴龙邦序于河南洛阳马学礼书屋，从上述序言中及师传口授中都说到形意拳是岳飞所创的。但1982年黄新民为考证形意拳的起源，专程由安徽来山西永济县尊村做了一番调查，在他写的《形意拳起源考》一书中析：“从史籍来看，没有岳飞编拳的记载”。并且从岳飞生平分析其没有时间编纂此拳法。
起源三：说形意拳是姬际可所创。据清朝雍正年拳谱《心意拳原委考》《拳论质疑序》中记述：姬龙凤家居均村，精于枪法，但他想到一旦手无兵刃时，遇有不测将难以自卫，于是参照枪法，创造了心意拳。
从清朝乾隆以来，形意拳在山西、河南、河北得到广泛的传播。其产生和发展受到了晋商的影响，各代武林先驱在不同地域承传着原传心意武学的基础上，结合自己保镖护商的实践不断研创、学习和充实。特别是晋商发源地的晋中各县，如祁县、太谷、榆次、平遥等地在形意拳发展和完善的过程中均作出了历史性的贡献。
姬际可曾经游河南少林寺和洛阳、安徽等地，传艺给安徽秋浦（即今安徽省贵池市）人曹继武。
曹继武又传河南马学礼，马学礼所传的河南形意拳一支，仍称“心意六合拳”，一般只在回民中流传。
戴隆邦在故乡祁县传艺。道光十六年（1836年），直隶（河北）深州人李能然（人称老能、洛能）慕名来到山西祁县，投师戴龙邦学得“戴氏心意拳”。
李能然学成后广传门徒，主要传徒有山西的车毅斋、宋世荣、宋世德、李广亨四人。后成为山西形意拳车、宋两大流派的奠基人。李能然在河北又传刘奇兰、郭云深、刘晓兰、贺运亨等，又形成河北流派的形意拳。这些弟子各有所长，北方形意拳逐步衍化为具备地方特色的山西形意拳与河北形意拳，又称山西小架和河北大架。
刘奇兰，李存义逐渐壮大了河北形意拳。传薛颠，创象形拳。
郭云深，绝技为半步崩拳，将形意拳五行拳的内容进一步充实。
孙禄堂，师从李奎元，并得郭云深亲授形意拳，兼学程派八卦掌、武式太极拳，创孙式太极拳。
王芗斋师承郭云深，在形意拳基础上博采众长创立意拳，后被人衍生为“大成拳”，但是其拳法理论均属形意拳范畴。
郭云深与八卦掌始祖董海川，认为八卦掌与形意拳在拳理上有互补之功，故两门之间以兄弟相称，相互学习，称为形意八卦拳。但发扬光大应始于李存义与程廷华，两人均在京津一带教拳，交情又好，所以河北形意拳门下多同时学习八卦掌，至张占魁开始，则真正以形意八卦拳为名授徒。
此外，还有现代少林寺之心意把（类形意拳）以及四川梁平县一带流传之金家功。 形意拳的基本拳法都以三体式、五行拳（劈、崩、钻、炮、横）、十二形（龙、虎、猴、马、鼍、鸡、鹞、燕、蛇、骀、鹰、熊）为主。
拳术：
三体式，五行拳，五行连环，杂式捶，十二形，四把拳，八式拳，八字功
拳术对练：
五行炮，安身炮，三手炮，五花炮，九套环
器械：
连环刀，三合刀，连环剑，连环棍，三才刀，三才剑，行步六剑，六合枪，六合大枪，凤翅锐
传承人：
第一代：姬际可
第二代：曹继武
第三代：戴隆邦
第四代：李能然
第五代：车毅斋，宋世荣，刘奇兰，郭云深，白西园，刘晓兰、贺运亨
第六代：李复贞，布学宽，宋铁麟，李奎元，李存义，张占魁，王芗斋
第七代：赵润庭，孙禄堂，尚云祥，韩慕侠
第八代：王培生