Taijiquan

Taijiquan, en uç stili veya doruğun zirvesi stili anlamına gelir. Taijiquan stili, Çin'in ulusal kültür hazinelerinden birisidir. Çin'in geleneksel Konfüçyüs ve Taoist felsefesindeki Taiji ve Yinyang teorilerinin temel fikirlerine dayanmaktadır. Görünüşte, fiziksel uygunluk ve savaş sanatı gibi birden fazla işlevi bütünleştirir. Yinyang ile Wuxing'in değişimlerini birkleştirerek; geleneksel Çin tıbbı meridyenleri, eski Daoyin ve Tuna tekniği, hem iç hem dış bütünleşmesi, yumuşaklılığı ve yavaşlılığı, hafifliliği ve esnekliği olan geleneksel bir Çin dövüş sanatı stilidir.
1949 yılından sonra, ulusal spor komisyonu tarafından fiziksel uygunluk için, egzersiz sporu, gösteri ve spor müsabakaları amacıyla tek tip olarak uyarlanmıştır. Çin reformu ve açılımından sonra, orjinal hali kısmen yenilenerek, müsabakalar için Taijiquan, egzersiz sporu için Taijicao ve Taiji Tuishou olarak ayrılmıştır.
Birçok geleneksel Taijiquan stili vardır. En yaygın Taijiquan stilleri; Chen stili, Yang stili, Wu stili, Wu stili, Sun stili ve He stil vb. Her stilin miras ilişkileri vardır, birbirlerinden öğrenir ve her birinin kendine has özellikleri vardır. Geniş bir kitle tarafından uygulanır. Taijiquan, birçok stil ve geniş kitlelerle modern zamanlarda oluşan bir Wushu türü olduğundan, Çin dövüş sanatlarının çok önemli bir grubudur.
2006 yılında, Taijiquan stili, Çin'in ilk ulusal kültürel miras listesine dahil edilmiştir.
Mart 2018'de, Ulusal Halk Kongresi temsilcileri, projenin miras başvurusunun aciliyetini teklife dahil etti. Henan delegasyonundan Li Guangyu ve diğer 33 Ulusal Halk Kongresi temsilcisi, 13. Ulusal Halk Kongresi'nin ilk oturumuna "Taijiquan uygulamasını hızlandırma ve Taijiquan kültürünü daha fazla teşvik etme önerileri" ni sundu.
Günümüzde Taijiquan'ın kökeninin iki farklı versiyonu vardır.
Birinci hikayeye göre Taijiquan, Chen Wangting tarafından kuruldu. Chen Bu, dövüş sanatlarında ve silahlarında çok iyiydi ve köyünde dövüş sanatları okulu açtı, Chen ailesi nesiller boyu dövüş sanatlarını ve silahlarını uygulamaya başladı. Ming (1368-1644) hanedanlığının sonlarında, Chen ailesinin 9. jenerasyonundan Chen Wangting, atalarına ait dövüş sanatı tekniğine dayanan ve halktan çeşitli olağanüstü dövüş sanatı stillerinin özünü alarak, Daoyin, Tuna ve geleneksel Çin tıbbının meridyen öğretisi ile birleştirerek yeni bir iç stil oluşturdu ve Yin Yang dönüşümünün anlamına göre Taijiquan adını verdi. Chen ailesinin 14. jenerasyonundan olan Chen Changxing, stile geniş bir kapı açtı ve Hebei eyaleti Yongnian'lı Yang Luchan, onun en ünlü öğrencisi oldu. Daha sonra, Chen ailesi Taijiquan stili, bütün Çin'de yavaş yavaş temsil edilmeye başlandı ve Yang, Wu, Wu, Sun gibi büyük stiller ortaya çıktı.
Bir diğer hikayeye göre Zhang Sanfeng, Wudangpai stili oluşturdu ve Neijiaquan'ı kurdu. Neijiaquan'ın lideri olan Taijiquan için Zhang Sanfeng'e, atası olduğundan dolayı doğal bir aidet olarak saygı duyulmaktadır. Zhang Sanfeng tarafından kurulan Taijiquan'a ek olarak, Baguaquan, Xingyiquan, Wuxingquan, Hunyuanquan, Xuanwugun gibi Taoist kutsal eserler türetilmiştir. Zhang Sanfeng tarafından oluşturulan dövüş sanatı tekniklerinin ortak bir özelliği vardır, yani iç güç ve Yin Yang değişimlerine özen gösterilir, zihin, enerji ve gücün koordinasyonu ile birliği önemsenir, sakin hareketlere, saklı duruşlara, güçlü güce ve yavaş ruha sahip olunur. Bu özelliklerin tümü, Taoizmin sessiz, zayıf ve kayıtsız önermeleri ile "Taoizmin üç hazine uygulaması" (ruhdan iç enerjiyi, iç enerjiden ilahiliği, ilahilikten boşluğu oluşturmak) birbirleriyle uyumluluğu, içi yetiştirme, dışı önemsememe gibi, gelecek nesillere bırakılan değerli bir tarih ve kültürel bir miras olduğu söylenebilir.
Taijiquan'ın temel içeriği Taiji'deki Yin Yang'ı yetiştirme teorisini kapsar, Taijiquan boş el formları, Taijiquan silahlı formları, Taijiquan Tuishou iten eller ve Taijiquan yardımcı eğitim yöntemleri gibi. Diğer boş el formları arasında Dajia Yilu, Erlu, Xiaojia Yilu, Erlu formları vardır. Silahlı formları ise, Dandao, Shuangdao, Danjian, Shuangjian, Qiang, Dagan ve Qinglongyanyuedao formları vardır.
Çin dövüş sanatlarının bir hazinesi olan Taijiquan, dünyanın her yerinden insanlar tarafından büyük saygı görmüştür. 20. yüzyılda 1980'lerden bu yana, her sınıftan hükümetler ve büyük halk kitlesi, Taijiquan’ın eski kültürel sistemini koruma konusundaki farkındalıklarını giderek daha fazla güçlendirmiş, her sınıftan hükümetler art arda koruyucu önlemleri formüle etmiş, Taijiquan kültürünün dayanak noktası olarak çeşitli yerlerde art arda 11 Uluslararası Taijiquan değişim konferansı düzenlenmiştir. Mirasçılar ve halktan olan miras kuruluşları da derinlemesine tanıtımlarını artırdılar. Mayıs 2006'da Taijiquan, Çin hükümeti tarafından ilk ulusal somut olmayan kültürel miras grubu olarak ilan edildi.
Henan eyaleti Wen ilçesi Chenjiagou köyü, Wen ilçesinin 6 kilometre doğusunda, Qingfeng sırtı'nın orta bölümünde yer almaktadır. Köyün güneyinde, Huanghe (Sarı Nehir)'nin karşısında Hulao geçidi, Fuxi istasyonu, Heluo kavşağı vb. vardır. Chenjiagou'nun kuzeybatısına çok uzak olmayan Yangluo dağında Taoist kutsal yeri "Erxian Tapınağı", 100 kilometre güneybatıda Shaolin Tapınağı vardır. Taoizm, Budizm ve Konfüçyüsçülük burada toplanmış, Çin medeniyetinin gelişimini teşvik eden merkezi ovalar kültürünü oluşturmuştur.
Ming hanedanlığı (1368-1644) başlarında, Chenjiagou'nun Chen ailesinin ilk atası Chen Bu, aile dövüş sanatları ile buraya Shanxi'den göç etmiştir. Burası, dere yatağının yanlış bir şekilde geçtiği yerdir, askerler ve haydutlar tarafından istila edilir ve genellikle insanları taciz ederler. Sangzi ağaçlığını savunmak için, köyde dövüş sanatları kulübü kurulur, Chenjiagou halkı dövüş sanatları pratiği yapmaya başlar. Buradaki özel insani ve coğrafi ortam ile ağır Çin geleneksel kültürü, Chen Wangting'in Chen ailesi Taijiquan’ı oluşturması ve derlemesi üzerinde derin bir etkiye sahiptir.
Chen Wangting (diğer adıyla Chen Zouting, 1600-1680), Chenjiagou köyü Chen ailesinin 9. neslinden, Ming Hanedanlığı imparatoru Wanli'nin 28. yılında doğdu, yani Ming hanedanlığı Wu kültürü ve Qing hanedanlığı Wen kültüründe dünyaya geldi. Dedesi Chen Sigui, Shanxi eyaleti Didao ilçesinde Dianshi (klasik tarih) olarak görev yaptı. Babası Chen Fumin, Zhengshilang (hükümet adına çalışan) olarak görev yaptı ve dövüş sanatlarında çok iyiydi. Chen Wangting, Wuluquan (5 formlu stil), Wuluchui (5 formlu vuruş), Yibaibashi Changquan (108 teknikli uzun stil), Shuangren Tuishou (çift kişili iten eller) ve Dao (geniş klılç), Qiang (mızrak), Jian (ince kılıç), Gun (sopa), Jian (topuzlu kırbaç), Shuangren Zhanqiang (çift kişili yapışık mızrak) gibi silahları öğretti. Bunların arasında Shuangren Tuishou (çift kişili iten eller) ve Shuangren Zhanqiang (çift kişili yapışık mızrak) stillerinin eşi görülmemiş benzersiz bir tarzı vardır. Zhaobao kasabasına adım atmak, Taijii kültürünün kutsal topraklarına adım atmak gibidir. Burada, Taijiquan'ın büyük ustaları için bir anma salonu ile yurtiçi ve yurtdışında tanınmış Çin Taijiquan Müzesi bulunmaktadır.
Taijiquan'ın kaynağı, Henan eyaleti Wen ilçesi Chenjiagou köyüdür, doğu kültürünün bir mücevheridir, Çin dövüş sanatlarının antik konağıdır, Ming hanedanlığı sonları ile Qing hanedanlığı başlarında Chen Wangting tarafından yoğun araştırmalar neticesinde oluşturulmuştur. Daha sonra, Taijiquan, Chenjiagou'nun Chen ailesinde 100 yıldan fazla bir süredir aktarılmıştır. Chen Changxing (diğer adıyla Chen Yunting, 1771-1853) ve Chen Youben (diğer adıyla Chen Daosheng, 1780-1858) döneminde, ikisi tarafından Taijiquan'ın Dajiayilu (büyük esas yapı 1. form) ve Dajiaerlu (büyük esas yapı 2. form) ile Xiaojiayilu (küçük esas yapı 1. form) ve Xiaojiaerlu (küçük esas yapı 1. form) oluşturuldu. Chen Changxing, Taijiquan Shida Yaolun (Taiji'de 10 büyük hayati teori), Taijiquan Yongwu Yaoxin (Taiji'de dövüş sanatında kullanılan hayati söylemler) ve Taijiquan Zhandoupian (Taiji'de dövüşme materyali) gibi yazdığı eserler ile Taijiquan'ı teorik olarak özetledi.
Taijiquan stili, Qing hanedanlığı (1644-1911)'nın ortalarından sonra, Çin cumhuriyeti (1912-1949)'ne kadar yayılmaya başladı. Chen Changxing'in harici soydan baş öğrencisi olan Hebei eyaleti Yongnian'lı Yang Luchan (diğer adıyla Yang Fukui, 1799-1872)'dı. Yang Luchan, öğreniminden sonra memleketine döndü ve daha sonra Beijing'de öğretmeye başladı, yavaş yavaş Yang stil Taijiquan'ı geliştirdi. Chen ailesi 15. neslinden olan Chen Qingping (1795-1868), Wen ilçesi Zhaobao kasabasından He Zhaoyuan (1810-1890)'a, Hebei eyaleti Yongnian'lı Wu Yuxiang (diğer adıyla Wu Heqing, 1825-1893)'a, Wen ilçesi Chen Xin kısalından Li Jingyan (diğer adıyla Li Dui, 1825-1898)'a, Wen ilçesi Nanzhangqiangcun köyünden Li Zuozhi (diğer adıyla Li Jingxin, 1844-1914)'ye ve Wen ilçesi Beilengcun köyünden Wang Cixin (1815-1890)'e öğetti. Daha sonra bu 5 kişi tarafından, He stil Taijiquan, Wu stil Taijiquan, Huleijia stil Taijiquan, Tengnuojia stil Taijiquan, Hulingjia stil Taijiquan gibi stiller oluşturuldu. Qing hanedanlığı (1644-1911) sonlarında, Manchu'lu Quan You (diğer adıyla Gong Fu, 1834-1902) Yang ailesinden Yang stil Taijiquan öğrendikten sonra oğlu Wu Jianquan (1870-1902)'a öğretir ve o da Wu stil Taijiquan'ı oluşturur. Hebei eyaleti Wuqing (günümüzde Tianjin Wuqing bölgesi)'li Li Ruidong (diğer adıyla Li Shuxun, 1851-1917), Wang Lanting (diğer adıyla Wang Yongtai, 1829-1893)'den Yang stil Taijiquan'ı öğrenir ve sonrasında Li stil Taijiquan'ı oluşturur.
Çin Cumhuriyeti (1912-1949) dönemi başlarında, Hebei eyaleti Wan ilçesi (günümüzde Shunping ilçesi)’nden Sun Lutang (diğer adıyla Sun Fuquan, 1860-1933), Hao Weizhen (diğer adıyla Hao He, 1849-1920)’den Wu stil Taijiquan öğrendikten sonra, Sun stili Taijiquan'ı oluşturdu; 1950'lerde Chenjiagou köyünden Chen ailesi 17. nesil Chen Fake (diğer adıyla Chen Fusheng, 1887-1957), atalarından öğrendiği boş el ve silahlı form temellerinde Chen stil Taijiquan Xinjia Yilu (yeni esas yapı 1. form) ve Xinjia Erlu (yeni esas yapı 2. form) formlarını oluşturdu.
17. yüzyılın ortalarında, Wen ilçesi Chenjiagou'lu Chen Wangting’in ailesinin dövüş sanatı temellerindeki öğretimine dayanarak, bütün aileden aldığı dövüş sanatı gücü ile kolay eğitim birleşimleri, Çin tıbbı ve diğer düşünceler, tek bir formda oluşturulan Yin Yang ve Kai He, sertlik ve yumuşaklık karşıtlığı, harici ve dahili karşıtlığı kapsayan yeni bir stil inşa ederek adına Taijiquan koydu.
Taijiquan, Chenjiagou'da nesilden nesile aktarıldı, 14. nesilden Chen Changxing’den itibaren dışarıya yayılmaya başladı, daha sonra Yang stil, Wu stil, Wu stil, Sun stil ve He stil gibi birçok tarz yavaş yavaş ortaya çıkmıştır.
300 yıldan fazla bir süre sonra Taijiquan’ın eşsiz sırları, Chen ailesi tarafından dahili ve harici yerlerde yayılarak Chen stili, Yang stili, Wu stili, Wu stili, Sun stili ve He stili gibi birçok Taijiquan türüne dönüşmüştür.
Chen stil Taijiquan, He stil Taijiquan, Huleijia stil Taijiquan, Tengnuojia stil Taijiquan ve Hulingjia stil Taijiquan tarzları Taijiquan’ın doğum yeri olan Wen ilçesinde yayıldı. Yang stil Taijiquan ve Wu stil Taijiquan tarzları, Hebei eyaleti Yongnian ilçesinde yayıldı. Wu stil Taijiquan ve Sun stil Taijiquan tarzları Beijing şehrinde yayıldı. Li stil Taijiquan tarzı ise Tianjin şehri Wuqing bölgesinde yayıldı.
Taiji, Wuji ile başlar ve Liangyi'ye ayrılır. Liangyi'den Sancai'ye ayrılır, Sancai'den Sixiang görülür ve Bagua ile evrimlerşir. Değişimler Kitabı'ndaki Yin ve Yang teorisine göre, geleneksel Çin Tıbbı meridyenleri, Daoyin, Tuna, kapsamlı bir şekilde bir dizi Yin ve Yang niteliklerini ortaya çıkarır, insan vücut yapısına uygun olarak, doğanın düzenli olarak çalıştığı bir dövüş sanatı türü, kadimler buna "Taiji" adını verdiler.
Taijiquan'daki sekiz güç türü: Bing yani titretmek, kolda (çözmek için veya rakibi kuvvetlice fırlatmak için kullanılır). Lu yani sıvazlamak, avuçta (kuvveti borç alarak geriye doğru çekimsel kuvvet için kullanılır). Ji yani sıkıştırmak, elin arkasında (dibin dışarısında titretme gücü). An yani bastırmak, belden saldırı (dibin dışarısında titretme gücü veya eklem karşıtı tutma yöntemini yapmak). Cai yani çekmek, on parmakta (takip eden kuvvet ile karşı tarafta birleşme veya tutma yöntemini yapmak). Lie yani baskılamak, her iki kolda (yandan titreterek karşı tarafın dengesini bozmak). Zhou yani dirsek, kıvrımlamak (rakibe dirseğin ucuyla vurmak). Kao yani yaslanmak, omuzla göğüslemek (omuzlarla ileri geri kısa mesafe gücü ile rakibe vurmak). Taijiquan, bir dövüş sanatıdır. Özellikleri: Yumuşaklıkla gücün üstesinden gelmek, sakinlikte hareketliliği beklemek, yuvarlaklaşarak düzlenmek, azdan fazlayı kazanmak, zayıflıkla güçlüyü kazanmak.
Yang stil Taijiquan:
Yang stil Taijiquan, Hebei eyaleti Yongnian'lı Yang Luchan (diğer adıyla Yang Fukui, 1799-1872) tarafından oluşturuldu. Yang Luchan, Chenjiagou Taijiquan’ın ünlü ustası Chen Changxing'in ünlü öğrencilerinden birisidir, Taijiquan'ın 7. nesil varisidir. Yang Luchan, Beijing'de dövüş sanatı öğretmenliği yaptığı dönemlerde, öğrencilerinin çoğu prens ve soylular olduğu için, abartılı yaşıyorlar ve devamlı hasta oluyorlardı ve zorluklara tahammülsüzdüler. Yang Luchan, bu insanların fiziksel uygunluk ve sağlık ihtiyaçlarını değerlendirdi. Taijiiquan'ın Laojia formundaki bazı zor hareketler olan, Tiaoyue (sıçrama), Diecha (düşme), Zhenjiao (sarsma) gibi tekniklerde değişiklik yaparak, sıçramasız, düşmesiz, süratsiz, sarsmasız olarak hareketleri kısalttı ve duruşları basitleştirdi, hareketleri yumuşak ve uygulanabilir hale getirerek, uzun elbise ve örgülü saçlı kişiler için pratik yapılmasını sağladı, sağlık için kullanışlı hale getirdi, daha sonra Yang stil Taijiquan olarak saygınlık gördü. Burada şunu da belirtmek önemlidir, Yang ailesi Taijiquan stili sağlığı koruyan ve teknik dövüşe önem veren formlara ayrılmıştır. Bu nedenle pratik yaparken dikkatli olmalıdır.
Miras bağlantısı: Chen Wangting > Chen Ruxin > Chen Dapeng > Chen Shanzhi > Chen Bingwang > Chen Changxing > Yang Luchan
Wu stil Taijiquan:
Wu stil Taijiquan, Hebei eyaleti Yongnian'lı Wu Yuxiang (diğer adıyla Wu Heqing, 1825-1893) tarafından oluşturuldu. Wu Yuxiang, Zhaobao stil Taijiquan ustası Chen Qingping'in ünlü öğrencilerinden birisidir, Taijiquan’ın 8. nesil varisidir. Qing hnedanlığı imparatoru Daoguang’ın 13. yılında (1833) Yang Luchan, Henan eyaleti Wen ilçesi Chenjiagou köyüne döndüğünde Wu Yuxiang tanışdı ve beğendi, ilk karşılaştıklarında genel ana hatlarını iyi tanıdı. 1850’li yıllarda, Zhaobao Taijiquan öğrenmişti. Wu Yuxiang, 1852 yılında Henan bölgesine gitti, Zhaobao kasabasından Chen Qingping’den 40 gün boyunca Zhaobao Taijiquan’ın Xiaojia formunu öğrendi. Taijiquanpu kitabını bir mükafat olarak aldı ve daha sonra aydınlanmaya başladı. Döndükten sonra, Zhaobao Taiji’nin Quanjia formları temelinde Taijiquanpu’nun özünü birleştirdi, kendini eğiterek deneyimler kazandı ve bir araya getirerek birleştirerek, bütünleştirdi. Yıllarca süren araştırma ve geliştirmelerden sonra, bir set oluşturdu. Küçük güçle aniden çevrelemek, yoğun ve etkili el becerileri uygulamak, basit hareketlerle tekniği zorlamak, teknik metotlarla farlılaştırmak, eskiyi zarifleştirmek vb kavramlar ile onurlu ve özgürlükçü yeni bir dövüş sanatı stili ortaya çıktı. Daha sonraki nesiller buna Wu stil Taijiquan adını koydular.
Miras bağlantısı: Chen Wangting > Chen Suole > Chen Zhengru > Chen Jue > Chen Gongzhao > Chen Youben > Chen Qingping > Wu Yuxiang
Wu stil Taijiquan:
Wu stil Taijiquan, Quan You (diğer adıyla Gong Fu, 1834-1902) tarafından oluşturuldu. Quanyou, Yang stil Taijiquan’ın bir ustası olan Yang Banhou'nun öğrencisidir, Taijiquan stili uygulamaları yumuşamasıyla bilinir, Jiazi (esas yapı) formları ortada eğiktir, sakin ve doğaldır, boyutlaması ortalamadır. Tuishou (iten eller) uygulanırken, sakinlik ve acele etmemek kabiliyetin iyi olmasıdır. Onun kendi dövüş sanatı algısına göre, Yang stil Xiaojia (kısa esas yapı) formlu Taijiquan’nın temellerinde oluşturuldu. Quan You’nun oğlu Wu Jianquan (1870-1942), ayrıca Ai Shen olarak da bilinir, daha sonraları bir Han soyadı olan Wu soyadını aldı, çocukluğundan beri ailesinden eğitim aldı. Çin Cumhuriyeti’nin Yuan yılı (1912)’nda, Beijing Spor Araştırma Enstitüsü’nde Taijiquan öğretmeye başlar, ailesinden öğrendiği Taijiquan’ı zenginleştirdi ve yeniden yapılandırdı, tekrarlama ve sıçrama hareketlerini kaldırdı, karmaşıklıkları değiştirdi, bağımsız aile olarak sakin ve doğal bir oluşumu sağladı, Jiashi (esas yapı tarzı) formunu yoğunlaştırdı, yavaşlılığı sürekli kıldı, kayıtsızlık ve sıçramasızlık ile yumuşaklılığı uzattı ve benzensiz yeni bir dövüş sanatı tarzı ostaya çıkmış oldu, buna Wu stil Taijiquan adı verildi.
Miras bağlantısı: Chen Wangting > Chen Ruxin > Chen Dapeng > Chen Shanzhi > Chen Bingwang > Chen Changxing > Yang Lushan > Yang Banhou > Quan You > Wu Jianquan
Sun stil Taijiquan:
Sun stil Taijiquan, Hebei eyaleti, Wan ilçesi (günümüzde Hebei eyaleti Shunping ilçesi)’den Sun Lutang (diğer adıyla Sun Fuquan, 1860-1933) tarafından oluşturuldu. Sun Lutang, Qing hanedanlığı (1644-1912)'nın sonu ve Çin Cumhuriyeti (1912-1949)'nin başlangıcında yurtiçi ve yurtdışında tanınmış ünlü dövüş sanatçısı, modern dövüş sanatlarında Hutou Shaobao (kaplan başlı genç koruyucu) ve Tianxia Diyishou (dünyanın birinci eli) olarak bilinir. Sun Lutang, 1912 yılında Beijing’de Wu stil Taijiquan’ın ünlü ustası Hao Weizhen ile tanışır. Hao Weizhen, öğrendiği Taijiquan’ı Sun Lutang’a öğretir. Sun Lutang, 1918 yılında, Taijiquan, Xingyiquan ve Baguazhang gibi 3 stili birleştirerek çok yönlü olarak yenileyerek, kısaltılmış ve hafifleştirilmiş, yüksek hareketli adımlı, yumuşak ve dairesel hareketli, hafif dönüşümlü, değişken yönelmeli, ileri ve geri adımlamalı hareketlerden oluşan yeni bir bağımsız bir Taijiquan formu oluşturdu. Buna, Sun stil Taijiquan adı verildi.
Miras bağlantısı: Chen Wangting > Chen Suole > Chen Zhengru > Chen Jue >Chen Gongzhao > Chen Youben > Chen Qingping > Wu Yuxiang > Li Yishe > Hao Weizhen > Sun Lutang
He stil Taijiquan:
He stil Taijiquan, Wen ili Zhaobao kasabasından He Zhaoyuan (1810-1890) tarafından oluşturuldu. He Zhaoyuan, Zhaobao stil Taijiquan ustası Chen Qingping'in ünlü öğrencilerinden birisidir, Taijiquan’ın 8. nesil varisidir. He Zhaoyuan, orjinal Quanjia (form) temellerinde, Jiashi (esas yapı tarzı) formundaki el tekniği, vücut tekniği, adım tekniği ile pozisyonları değiştirerek, dövüş sanatının pratik içeriğini büyük ölçüde artırarak ve Jiashi formunu daha doğal hale getirerek, insan vücudunun fizyolojik yapısına tam uyum sağlayarak bir form oluşturdu. Quanjia (form), Tuishou (iten eller), Sanshou (serbest dövüş) bölümlerini birleştirerek ve üçü karşılıklı olarak uygulanarak, dövüş sanatlarında teknik saldırı, vücudu yapılandırma ile kendi kendini yetiştirmeyi sağladı. Zhaobao kasabasının orjinal öğretisi olan Taijiquan geleneğinde benzersiz yeni bir Taijiquan teorik metodunu geliştirdi. Bu, Dailijia (temsili esas yapı) formuydu, yani He stil Taijiquan.
Miras bağlantısı: Chen Wangting > Chen Suole > Chen Zhengru > Chen Jue >Chen Gongzhao > Chen Youben > Chen Qingping > He Zhaoyuan
13 pozisyon methiyesi:
Ming (1368-1644) hanedanlığı imparator Wan Li döneminde Wang Zongyue’den ünlü Changquan (uzun stil) ve Shisanshi (13 pozisyon)’dir. Chanquan ustaları, Changjian (uzun nehir) ve Dahai (büyük deniz) gibi hakkında bahsederler. Shisanshi ustaları ise, Peng (titretmek), Lu (sıvazlamak), Ji (sıkıştırmak), An (bastırmak), Cai (çekmek), Lie (basılamak), Zhou (dirseklemek), Kao (yaslanmak) ile Jin (ilerlemek), Tui (gerilemek), Gu (sola balmak), Pan (sağa bakmak), Ding (durgunluk)’dir. Bing, Lu, Ji, An, yani Kan (batı yönü), Li (doğu yönü), Zhen (kuzey doğu yönü), Duo (güney doğu yönü) 4 doğru yöndür. Cai, Lie, Zhou, Kao, yani Qian (güney yönü), Kun (kuzey yönü), Gen (kuzey batı yönü), Xuan (güney batı yönü) 4 eğik açıdır. Bu, 8 diagran (Bagua)’dır. Jinbu (ilerleme), Tuibu (gerileme), Zuogu (sola bakma), Youpan (sağa bakma), Zhongding (durgunluk), Yani Jin (metal), Mu (odun), Shui (su), Huo (ateş), Tu (toprak)’dur. Bu, Wuxing (5 element)’dir. Sonuç olarak buna Shisanshi (13 pozisyon) denir.
Quanshu (boş el form):
Changquan, Paochui, Laojia, Xinjia, Xiaojia, Dajia, Jiazi
Qixie (aletli form):
Taijijian, Taijidao
Duilian (boş el ikili form):
Tuishou
Chuanchengren (jenerasyon):
1. jenerasyon: Chen Wangting, Wang Zongyue
2. jenerasyon: Jiang Fa, Chen Suole, Chen Ruxin
3. jenerasyon: Chen Zhengru, Chen Xunru, Chen Shenru, Chen Guangyin, Chen Dapeng, Chen Dakun
4. jenerasyon: Chen Jixia, Chen Jingbo, Chen Jie, Chen Jiadi, Chen Shanzhi, Chen Shantong
5. jenerasyon: Chen Daxing, Chen Yaozhao, Chen Gongzhao, Chen Bingwang, Chen Bingren, Chen Bingqi
6. jenerasyon: Chen Youben, Chen Youheng, Chen Changxing
7. jenerasyon: Chen Qingping, Chen Jishen, Chen Zhongshen, Chen Gengyun, Yang Luchan
8. jenerasyon: He Zhaoyuan, Wu Yuxiang, Li Jingyan, Chen Sen, Chen Yan, Chen Xin, Chen Miao, Chen Yao, Yang Banhou, Yang Jianhou, Chen Yanzhao, Chen Yannian
9. jenerasyon: Li Yishe, Yang Shuwen, Chen Kedi, Chen Kezhong, Chen Jinao, Chen Ziming, Chen Chunyuan, Chen Songyuan, Chen Xueyuan, Quan You, Yang Chengfu, Yang Shaohou, Chen Fake, Chen Dengke, Chen Lianke
10. jenerasyon: Hao Weizhen, Chen Yingde, Chen Qinghuan, Chen Liuyou, Chen Boxian, Chen Boxiang, Chen Honglie, Wu Jianquan, Feng Zhiqiang, Hong Junsheng, Lei Muni, Tian Xiuchen, Gu Liuxin, Chen Shouli, Chen Baoqu, Chen Zhaokui, Chen Zhaoxu, Chen Zhaopi, Chen Zhaohai, Chen Zhaopu, Chen Zhaotang, Chen Zhaochi
11. jenerasyon: Sun Lutang, Hao Yueru, Wang Jinrang, Chen Lixian, Chen Liqing, Chen Xiaoxin, Chen Shitong, Ran Guangyao, Chen Qingzhou, Chen Xiaosong, Chen Chunlei, Wang Xian, Zhu Tiancai, Chen Zhenglei, Chen Xiaowang, Chen Kesen, Huang Xingxian, Wang Zihe
12. jenerasyon: Sun Jianyun, Zheng Guohui, Xiao Qicai, Xiao Zhifu, Guo Dongbao, Chen Maolin, Ou Yechao, Deng Shihai

太极拳

太极拳，国家级非物质文化遗产，是以中国传统儒、道哲学中的太极、阴阳辩证理念为核心思想，集颐养性情、强身健体、技击对抗等多种功能为一体，结合易学的阴阳五行之变化，中医经络学，古代的导引术和吐纳术形成的一种内外兼修、柔和、缓慢、轻灵、刚柔相济的中国传统拳术。
1949年后，被国家体委统一改编作为强身健体之体操运动、表演、体育比赛用途。中国改革开放后，部分还原本来面貌；从而再分为比武用的太极拳、体操运动用的太极操和太极推手。
传统太极拳门派众多，常见的太极拳流派有陈式、杨式、武式、吴式、孙式、和式等派别，各派既有传承关系，相互借鉴，也各有自己的特点，呈百花齐放之态。由于太极拳是近代形成的拳种，流派众多，群众基础广泛，因此是中国武术拳种中非常具有生命力的一支。
2006年，太极拳被列入中国首批国家非物质文化遗产名录。
2018年3月，全国人大代表将该项目的申遗紧迫性写进了提案。来自河南代表团的李光宇等33名全国人大代表向十三届全国人大一次会议提交了《关于加快推进太极拳申遗工作进一步弘扬太极文化的建议》。
太极拳的创始，目前有两种不同的说法。
一种说法，太极拳创自陈王廷。陈卜善武艺，精拳械，曾设武学社于村中，始开陈氏世代习拳舞械之风。明朝末年，陈氏第九世陈王 廷，依据祖传拳术，吸取民间诸优秀拳种之精华，结合导引、吐纳术、中医经络学，创编了一种新的内功拳种，按阴阳转换之意取名太极拳。陈氏十四世陈长兴，广开传拳之门，河北永年人杨露禅即是其著名高徒。之后，陈氏太极拳逐步演变出全国有代表性的“杨、武、吴、孙”等诸大流派。
另一种说法，张三丰创建了武当派，创始了内家拳。太极拳作为内家拳之首，尊称张三丰为祖师，是一种自然归属。张三丰创立的太极拳、八卦拳、形意拳、五行拳、混元拳、玄武棍等，都是从道教经书中汲取了精华，引申而来。张三丰所创立的拳法都有一个共同特点，即注重内功和阴阳变化，讲求意、气、力的协调统一，动作沉稳，姿势含蓄，劲力浑厚，神意悠然。这些特征无不与道家的清静柔弱、淡泊无为的主张和道教的“三宝修炼”(炼精化气、炼气化神、炼神还虚)相吻合，内以养生，外以却恶，可以说是留给后世的珍贵历史文化遗产。
太极拳基本内容包括太极阴阳养生理论、太极拳拳术套路、太极拳器械套路、太极推手以及太极拳辅助训练法。其拳术套路有大架一路、二路、小架一路、二路。器械套路有单刀、双刀、单剑、双剑、单锏、双锏、枪、大杆和青龙偃月刀等。
太极拳这中华武术瑰宝已受到了世界各地人们的普遍推崇。20世纪80年代以来，各级政府及广大民众对太极拳这一古老文化体系的保护意识日益强化，各级政府相继制定保护措施，以太极文化为主的各个地方先后举办了11届国际性太极拳交流大会。传承人、民间传承组织也加大深入推广的力度。2006年5月，太极拳被中国政府公布为第一批国家级非物质文化遗产。
河南省温县陈家沟，位于温县城东六公里的清风岭中段。村南隔黄河相望有虎牢关、伏羲台、河洛汇流处等。距陈家沟西北不远处有道教圣地阳落山“二仙庙”，西南一百公里处有少林寺，道教文化、佛教文化与儒教文化都在这里汇集，形成了推动中华文明发展厚重的中原文化。
明朝初年，陈家沟陈氏始祖陈卜从山西移民到此，便带有家传武术。这里沟壑交错、兵匪出没，经常骚扰百姓，为了保卫桑梓，村里成立了武学社，陈家沟人习武成风。这里特殊的人文地理环境和厚重的中华传统文化对陈王廷创编陈氏太极拳产生了深远影响。
陈王廷（字奏庭，1600-1680），陈家沟陈氏第九代人，出生于明万历二十八年，明武庠生，清文庠生。其祖陈思贵，任陕西狄道县典史；其父陈抚民，曾任征士郎，均好拳习武。陈王廷所传授下来的有五路拳、五路捶、一百八式长拳，双人推手和刀、枪、剑、棍、锏、双人粘枪等器械。其中双人推手和双人粘枪，更具有前所未有的独特风格。步入赵堡镇，就犹如步入了太极文化的圣地。这里有令人敬仰的太极拳历代宗师纪念馆，有响誉国内外的中国太极拳博物馆。
发源于河南省温县陈家沟的太极拳，是东方文化的瑰宝，是中华武苑的古老奇葩，明末清初，由陈王廷潜心研究创编。之后，太极拳先在陈家沟陈氏家族经历了百余年传承，到了陈氏十四世陈长兴（字云亭，1771-1853）和陈有本（字道生，1780-1858）时，二人由博归约，分别创编出太极拳大架一路、二路和太极拳小架一路、二路。陈长兴从理论上对太极拳进行总结，著有《太极拳十大要论》、《太极拳用武要言》、《太极拳战斗篇》等。
清代中后期至民国，太极拳开始对外繁衍传播。陈长兴首传外姓弟子河北永年人杨露禅（名福魁，1799-1872），杨露禅学成回乡后到北京传拳，逐渐衍变创编出杨式太极拳；陈氏第十五世陈清平（一作青萍，1795-1868）传拳于温县赵堡镇人和兆元（1810-1890）、河北永年人武禹襄（名河清，1825-1893）、温县陈新庄人李景炎（又名李对，1825-1898）、温县南张羌村人李作智（字镜心，1844-1914）和温县北冷村人王赐信（1815-1890），后五人分别创编出和式太极拳、武式太极拳、太极拳忽雷架、太极拳腾挪架、太极拳忽灵架；清末，满族人全佑（字公甫，1834-1902）师从杨家学杨式太极拳后，传子吴鉴泉（从汉姓，1870-1942），创编出吴式太极拳；河北武清（今天津武清区）人李瑞东（名树勋，1851-1917）师从王兰亭（名永泰，约1829-1893）学杨式太极拳后，创编出李式太极拳。
民国初期，河北完县（今顺平县）人孙禄堂（名福全，1860-1933），师从郝为真（名和，1849-1920）学武式太极拳后，创编出孙式太极拳；20世纪50年代，陈家沟陈氏十七世陈发科（字福生，1887-1957），在祖传拳械套路的基础上，创编出陈式太极拳新架一路、二路。
17世纪中叶，温县陈家沟陈王廷在家传拳法的基础上，吸收众家武术之长，融合易学、中医等思想，创编出一套具有阴阳开合、刚柔相济、内外兼修的新拳法，命名太极拳。
太极拳在陈家沟世代传承，自第14世陈长兴起开始向外传播，后逐渐衍生出杨式、武式、吴式、孙式、和式等多家流派。
三百多年后，太极拳已由陈氏一家的独得之秘，衍变成了广播海内外的陈式、杨式、武式、吴式、孙式、和式等诸多太极拳流派。
太极拳发源地温县流传的有陈式太极拳、和式太极拳、太极拳忽雷架、太极拳腾挪架、太极拳忽灵架，河北省永年县流传的有杨式太极拳、武式太极拳，北京市流传的有吴式太极拳、孙式太极拳，天津市武清区流传有李式太极拳。
太极始于无极，分两仪。由两仪分三才，由三才显四象，演变八卦。依据“易经”阴阳之理、中医经络学、导引、吐纳综合地创造一套有阴阳性质、符合人体结构、大自然运转规律的一种拳术，古人称为“太极”。
太极拳的八种劲：掤，在手臂（用于化解或合力发人）。捋，在掌中（用于借力向后引力）。挤，在手背（对下盘的外掤劲）。按，在腰攻（对上盘的外掤劲，或作反关节拿法）。采，在十指（顺力合住对方来力，或作拿法）。挒，在两肱（以侧掤之劲破坏对方平衡）。肘，在曲使（以肘尖击人）。靠，在肩胸（以肩膀前后寸劲击人）。太极拳是一种技击术。其特点：“以柔克刚，以静待动，以圆化直，以小胜大，以弱胜强”。
杨式太极拳：
杨式太极拳由河北省永年人杨露禅（名福魁，1799-1872）所创。杨露禅，陈家沟太极拳名家陈长兴著名弟子之一，太极拳第七代传人。杨露禅在北京授拳时，因弟子多为王公贵族，他们生活奢侈而体弱多病，又不耐艰苦。杨露禅考虑到这些人的身体素质和保健需要，将太极拳老架中的一些高难度动作，如跳跃、跌叉、震脚等，改作不跳、不跌、不速、不震，或缩小动作，使姿势较为简单，动作柔和易练，既适合穿长衫、留辫子的人练习，又有益于健身，后被推崇为“杨式太极拳”。需在此注意的是，杨氏太极拳分为养生架子与技击架子，因此在习练时应当注意。
传承脉络：陈王廷 > 陈汝信 > 陈大鹏 > 陈善志 > 陈秉旺 > 陈长兴 > 杨露禅
武式太极拳：
武式太极拳由河北省永年人武禹襄（名河清，1825-1893）所创。武禹襄，赵堡太极拳名家陈清平著名弟子之一，太极拳第八代传人。清道光十三年（1833年），同乡杨露禅自河南省温县陈家沟学艺返乡，武禹襄见而好之，常与比较，得以知其概要。约1850年，武禹襄从其学赵堡太极拳。1852年，武禹襄亲赴河南，在赵堡镇从陈清平学习赵堡太极拳小架四十天，尽得其精妙，并获赠《太极拳谱》，读后大悟。返里后，在钻研赵堡太极拳架的基础上，结合《太极拳谱》之精华，通过自身练拳体会，融汇贯通。经数年研发，他创编出一套“圈小劲捷、紧凑灵巧、势简技繁、术法分明、古朴典雅、端庄洒脱”的新型拳术，后人称为“武式太极拳”。
传承脉络：陈王廷 > 陈所乐 > 陈正如 > 陈爵 > 陈公兆 > 陈有本 > 陈清平 > 武禹襄
吴式太极拳：
吴式太极拳由全佑（字公甫，1834-1902）所创。全佑，杨式太极拳名家杨班侯弟子，习练太极拳以柔化著称，架子斜中寓正、松静自然、大小适中。推手时，守静而不妄动，以善化见长。他根据自己的练拳感悟，在杨式小架太极拳的基础上有所修订。全佑之子鉴泉（1870-1942年），又名爱绅，从汉姓吴，自幼秉家学。民国元年（1912年），吴鉴泉在北京体育研究社教授太极拳，他对家传的太极拳加以充实和修改，去掉重复和跳跃动作，修改定型，自成一家，形成了一个松静自然、架式紧凑、缓慢连绵、不纵不跳、长于柔化、独具风格的新型拳术，人称“吴式太极拳”。
传承脉络：陈王廷 > 陈汝信 > 陈大鹏 > 陈善志 > 陈秉旺 > 陈长兴 > 杨露禅 > 杨班侯 > 全佑 > 吴鉴泉
孙式太极拳：
孙式太极拳由河北省完县（今河北省顺平县）人孙禄堂（名福全，1860-1933）所创。孙禄堂，清末民国初蜚声海内外的著名武学大家，在近代武林中素有虎头少保、天下第一手之称。1912年，孙禄堂在北京遇武式太极拳名家郝为真。郝为真将自己所习太极拳心得传于孙禄堂。1918年，孙禄堂将太极拳、形意拳、八卦掌三家合冶一炉，融会贯通，革故鼎新，创编了动作小巧轻灵，架高步活，柔缓圆活，转换轻盈，运动方向变化多样，步法进退相随，运转开合相接的太极拳新套路，自成一家，人称“孙式太极拳”。
传承脉络：陈王廷 > 陈所乐 > 陈正如 > 陈爵 > 陈公兆 > 陈有本 > 陈清平 > 武禹襄 > 李亦畲 > 郝为真 > 孙禄堂
和式太极拳：
和式太极拳由温县赵堡镇人和兆元（1810-1890）所创。和兆元，赵堡太极拳名家陈清平著名弟子之一，太极拳第八代传人。和兆元在原传拳架的基础上，修改架式中的手法、身法、步法与姿势，大大增加技击实用内容，并使架式更顺其自然，完全符合人体生理结构，创编了一套集拳架、推手、散手为一体，三者互为检验印证，寓技击、修身、养身于一道，既保持赵堡镇原传太极拳传统又独具特色的新型太极拳理拳法“代理架”，即和式太极拳。
传承脉络：陈王廷 > 陈所乐 > 陈正如 > 陈爵 > 陈公兆 > 陈有本 > 陈清平 > 和兆元
十三势歌：
明朝万历年间山右王宗岳一名长拳，一名十三势。长拳者，如长江大海，滔滔不绝也。十三势者，掤、捋、挤、按、采、挒、肘、靠，进、退、顾、盼、定。掤、捋、挤、按、即坎、离　震、兑，四正方也。采、挒、肘、靠，即乾、坤、艮、巽，四斜角也。此八卦也。进步、退步　左顾、右盼、中定，即金、木、水、火、土也。此五行也。合而言之，曰十三势。
拳术：
长拳，炮捶，老架，新架，小架，大架，架子
器械：
太极剑，太极刀
对练：
推手
传承人：
第一代：陈王廷、王宗岳
第二代：蒋发、陈所乐、陈汝信
第三代：陈正如、陈恂如、陈申如、陈光印、陈大鹏、陈大鹍
第四代：陈继夏、陈敬伯、陈节、陈甲第、陈善志、陈善通
第五代：陈大兴、陈耀兆、陈公兆、陈秉旺、陈秉壬、陈秉奇
第六代：陈有本、陈有恒、、陈长兴
第七代：陈清萍、陈季甡、陈仲甡、陈耕耘、杨露禅
第八代：和兆元、武禹襄、李景延、陈森、陈炎、陈鑫、陈淼、陈垚、杨班侯、杨健侯、陈延照、陈延年
第九代：李亦畲、杨书文、陈克弟、陈克忠、陈金鳌、陈子明、陈春元、陈松元、陈雪元、全佑、杨澄甫、杨少侯、陈发科、陈登科、陈连科
第十代：郝为真、陈应得、陈清环、陈六有、陈伯先、陈伯祥、陈鸿烈、吴鉴泉、冯志强、洪均生、雷慕尼、田秀臣、顾留馨、陈守礼、陈宝璩、陈照奎、陈照旭、陈照丕、陈照海、陈照普、陈照塘、陈照池
第十一代：孙禄堂、郝月如、王晋让、陈立宪、陈立清、陈小兴、陈世通、冉广耀、陈庆州、陈小松、陈春雷、王西安、朱天才、陈正雷、陈小旺、陈克森、黄性贤、王子和
第十二代：孙剑云、郑国辉、萧启财、萧治傅、郭冬宝、陈茂林、欧业超、邓时海