Neijiaquan

Neijiaquan, iç stil anlamına gelir. Çin kültüründe dövüş sanatlarının benzersiz bir şeklidir. Çin kültürü ile binlerce yıldır birlikte olmuştur ve binlerce yıldır dövüş, zindelik ve sağlığın korunması için insanlarla birlikte olmuştur. "Yi (değişimler)", Han (mö.206-ms.220) kültürünün köküdür ve dövüş stilinde, "değişen eller" ve "değişen beden" pratik deneyimidir.
Neijiaquan stili, Song (960-1279) hanedanlığındaki Taoizm Wudang Sanfeng okulunun kurucusu Zhang Sanfeng'den gelmektedir. Zhang Sanfeng, Chen Tuan'ın atası ve Huolong Zhenren'in öğretilerini aldı. Öğrendiği Taoist Dandao (simya) Kungfu'dan ilham alarak onu dövüş sanatlarıyla birleştirdi ve böylece Neijiaquan doğdu.
Ming (1368-1644) hanedanlığı döneminde, Wudang büyük ölçüde onarıldı, bu da Zhang Sanfeng'in Neijia teorisinin ve Dandao simya teorisinin gelecek nesillere aktarılmasını sağladı.
Ming hanedanlığının ortalarında, Zhang Sanfeng tarafından oluşturulan Neijia (iç stil) teorisi, sürekli gelişim yoluyla Zhang Songxi tarafından mükemmelleştirildi ve oluşturuldu, etkisi giderek daha büyük hale geldi. Ming (1368-1644) ve Qing (1644-1911) hanedanlıkları zamanı, kapitalizmin filizlendiği, meta ekonomisinin gelişdiği dönemlerdir. Dövüş sanatları da büyük ölçüde gelişti. Ayrıca giderek daha fazla profesyonel dövüş sanatçısı ortaya çıktı. Daqiang büyük mızrak tekniğini uygulayan bazı dövüş sanatçıları Neijiaquan teorisini benimsemiştir. Ve geliştirme ve yenilik yoluyla, Siming, Songxi'nin orijinal Wudang Neijiaquan stilinden tamamen farklı bir tür Neijiaquan stili oluşturmuştur.
Qing (1644-1911) hanedanlığının sonlarında ve Çin Cumhuriyeti (1912-1949)'nin başlangıcında, bu Neijiaquan tarzı Yang, Li ve Dong tarafından gerçekten popüler hale getirildi ve dünyada tanınır oldu. Ve sonra Sun Lutang'ın dünyada birincisi olan Neijiaquan'ın bu tarzı tamamen zirveye ulaştı ve Çin dövüş sanatlarının ana akımı haline geldi. Bu nedenle, Taoizm ve Qiang mızrağının, Neijiaquan'ın iki ana kaynağı olduğu söylenebilir. Birazz da, Shaolin ve Wudang hakkında bahsedelim. Bunlar arasında Shaolin, Chan (Zen) Budizminin atalarının konağıdır. Shaolin stili, Zen ve dövüş sanatlarının bütünleşmesini gerektirir. Aslında, Zen Budizminin kendi mirası vardır (esas olarak Jiangnan'da), Shaolin'de değil. Shaolin'de sadece birçok Waijiaquan oluşturulmadı ve Shaolin sadece televizyon dizileri tarafından kuruldu. Wudang, Taoist kutsal bir yerdir. Hepsi doğru ve gerçek. Wudang Neijiaquan, Dandao (simya) ve Yangsheng (sağlığın korunması)'e odaklanır, ancak birçok Wudang Taoisti sadece simya uygular ve dövüş sanatları yapmaz.
Gerçekte, Neijiaquan kalkınma için en iyi dönemdir, insanlar refah içindedir, Wushu artık dünyadaki en popüler spor şeklidir. Çin'in Neijiaquan stiline, Taiji, Xinyi (yada Xingyi) Bagua hakimdir.
Neijiaquan temel olarak 2 tarza ayrılır:
1- Wudang Neijiaquan ve Siming Neijiaquan, Zhang Sanfeng, Zhang Songxi, Wang Zhengnan, Gan Fengchi, vb. tarafından temsil edilmektedir, Dandao (simya), Yangsheng (sağlığın korunması) ve Jiangqi (iç ernerji kavramı)'ye odaklanır. Uygulayıcılar çoğunlukla Taoist rahiplerle akrabadır ve dövüş sanatlarını pek takip etmezler. Ming ve Qing hanedanlıklarında, bu ünlü öğretmenler okulunun etkisi oldukça zengindi ve Çin Cumhuriyeti zamanında, etkisi fazla değildi, ancak başka bir Neijiaquan tarzından etkilenmiştir.
2. Taijiquan, Xingyiquan ve Baguazhang gibi 3 iç stil ile temsil edilen Neijiquan, Daqiang büyük mızrak tekniklerine, Shizhan gerçek dövüşe ve Jiangjing güç kavramına odaklanır. Uygulayıcılarının çoğu, kapsamlı değişimleri ve hızlı gelişimi olan profesyonel dövüş sanatçılarıdır. Dövüş sanatlarını takip ederler ve dövüş sanatçılarının ve stil uygulayıcılarının ruhuna sahiptirler. Qing Hanedanlığı'nın sonunda ve Çin Cumhuriyeti'nin başlangıcında, bu okulun ustaları, parlak yıldızlar ve kapsamlı değişimlerle çok sayıda ortaya çıktı. Aynı zamanda diğer Wushu stillerinin gelişmesine de yol açtı. Çağlar boyunca Çin Wushu'sunun zirvesi ve altın dönemi haline gelen bu büyük gelişmedir. Etkisi geniş kapsamlıdır ve bu güne kadar hala ana akım ve otantik Çin dövüş sanatlarıdır. Çin Wushu'nun uluslararası statüsü Bruce Lee tarafından kuruldu. Çin'deki Shaolin Wushu'sunun statüsü, "Shaolin Tapınağı" filmi tarafından kuruldu. Neijiaquan'ın Çin'deki statüsü, Neijiaquan ustaları tarafından belirlendi. Dao ile Qiang, Dao değildir, yani mızrakla alıştırma yapmak yani vurma metodudur. Neijiaquan yüzlerce yıldır uygulanmaktadır. Dao, Qiang, Lianfa ve Dafa, uzun zamandır sen ve ben arasında bir ayrım olmaksızın harmanlanmıştır ve birbirini tamamlar. Not: Huang Baijia, Neijia Quan Fa kitabında, Neijiaquan'ın içeriğini ayrıntılı olarak tartışmıştı. Bunların arasında Yingdi Dafa (düşmanla mücadele), Dianxuefa (akupunktur noktaları), Suofan Jinbing (yasak hastalıklar), Linashouzhe Sanshiwu (35 el eğitimi uygulayıcısı), Lianbuzhe Shiba (18 adım eğitimi uygulayıcısı) vardır.
Siming Neijiaquan:
Siming'deki belirli orjinal Neijiaquan yayılmasına "Siming Neijiaquan" denir. Ming Hanedanlığı'ndaki Wushu'nun zirve döneminin bir özetidir, bu nedenle Mahayana'dan daha üstün olduğu söylenen Siming Neijiaquan, günümüzde çeşitli okulların Neijiaquan'ın tanınan kökeni haline gelmiştir.
Wudang Neijiaquan:
Wudang Neijiaquan, Wudang dağındaki Zhang Sanfeng Zhenren tarafından oluşturuldu. Efsaneye göre, Zhang Sanfeng diğer adıyla Zhang Junbao, Yuan (1279-1368) hanedanlığının sonunda Liaodong'da doğdu. Çocukluğundan beri Taoizm ve Chongwu'yu severdi. Gençken öğretmenlerinden öğrenir ve arkadaşlarını ziyaret ederdi, ülkenin dört bir tarafını dolaşan bir savaşçıydı. Shanxi eyaleti Baoji şehri Jintai bölgesindeki Jintai tapınağına döndükten sonra, Huo Long Zhenren'in Taoizm öğretisi için Wudang dağında inzivada yaşadı ve olgun bir meyve olarak yetiştirildi, gönül tarlasının sürülmesi 300 yıl kadar sürdü ve nerede biteceğini bilmiyordu.
Songxi Neijiaquan:
Songxi Neijiaquan, Wudang'ın Yuzhengong konağı Sanfeng'in atalarının soyundan geliyor. Ming hanedanlığı'da Zhejiang eyaleti Ningbo'daki Siming dağı bölgesinde yaygındı. Bir dövüş sanatçısı olan Zhang Songxi en ünlüydü, bu yüzden orada onun adıyla Songxi Neijian okuldu kuruldu.
Quanshu (boş el form):
Liuboquan, Zhichiquan, Guangmingquan, Wenjinquan, Zhimiquan, Qixingquan, Liangyiquan, Yanziquan, Yaoziquan
Qixie (aletli form):
Baihubian, Yiweigun, Lianhuanjian, Xuepianxuandao, Liuchengqiang, Baihongzhanjian
Chuanchengren (jenerasyon):
1. jenerasyon: Zhang Sanfeng
2. jenerasyon: Wang Zongyue
3. jenerasyon: Chen Zhoutong
4. jenerasyon: Zhang Songxi
5. jenerasyon: Ye Jimei
6. jenerasyon: Wu Kunshan, Zhou Yunquan, Shan Sinan, Chen Zhenshi, Sun Jicha
7. jenerasyon: Wang Zhengnan, Li Tianmu, Xu Daiyue, Lu Shaoqi, Dong Fuxing, Xia Zhixi, Chai Yuanming, Yao Shimen, Seng Er, Seng Wei
8. jenerasyon: Huang Baijia, Yu Bozhong, Wu Qilang, Chen Maohong
9. jenerasyon: He Tiegeng
10. jenerasyon: Chen Xiaodong
11. jenerasyon: Chen Jikang, Chen Boyong, Lin Jiqun, Li Lianggu, Tan Zongrui
12. jenerasyon: Wang Weishen, Zhang Wuting, Zhao Tongqiang

内家拳

内家拳是中国文化中特有的武文形式，伴随着中国文化几千年，伴随着中国人格斗、健身、养生几千年。《易》是汉文化的根源，拳是“易上手”与“易上身”的实践体验。
内家拳源于宋时道教武当三丰派祖师张三丰，张三丰得陈抟老祖及火龙真人的教导，有感于自己所习道家丹道功夫，遂将之与武术相结合，于是内家拳便由此而生。
明成祖时大修武当，亦使得张三丰内家理论和丹道理论都得以传之后世。
明朝中期，张三丰所创内家理论经过不断发展至张松溪时已然完善成型，影响愈来愈大。明清资本主义萌芽、商品经济发展。武学也大发展。职业武术家也越来越多。一些主要修习大枪术的武术家接受了内家拳理论。并加以发展创新，形成了一种完全不同于四明松溪原始武当内家拳风格的内家拳。
清末民初，由杨、李、董三人将此风格内家拳真正推广开，大行于世。再到孙禄堂天下第一，使此风格内家拳彻底走上巅峰，成为国人习武的主流。因此道、枪二者可谓是内家拳的两大来源。再说少林、武当。其中少林是禅宗祖庭。少林拳要禅武合一，实际上佛教禅宗禅法自有传承（主要在江南），并不在少林。许多外家拳也不是在少林所创，天下武功出少林也只是影视剧奠定的。武当是道教圣地。其全真和正一派都有。武当内家拳偏重于丹道、养生，但是许多武当道士只修丹道、不习武。
内家拳现实来讲是发展最好一个时期，人丁兴旺，武术在世界范围内现在已经是参与人数最多的体育运动形式了，以中国的内家拳为主导，以太极、心（形）意、八卦为主。
内家拳基本可以分成两大风格：
1、以张三丰、张松溪、王征南、甘凤池等为代表的武当内家拳、四明内家拳，偏重于丹道、养生，讲气。习者多与道士有关，不甚追求武道。明清时，此派名师辈出影响颇大较为兴盛，及至民国时影响已然不大，反而一直受到另一风格内家拳的影响。
2、以太极拳、形意拳、八卦掌这三大内家拳为代表的一类内家拳偏重于大枪术、实战，讲劲。其练习者多为职业武术家，交流广泛、发展迅速。他们追求武道，有一股武者、练拳人的精神。清末民初，此派宗师辈出、群星璀璨、交流广泛，更是带动了其他武术拳种的发展。正是这种大发展成为了我中华武术古往今来的巅峰黄金时期。其影响之深远，一直到今天还是国人习武的主流正宗。中国武术在国际上的地位是由李小龙奠定的。少林武术在中国的地位是由电影《少林寺》奠定的。内家拳在中国的地位就是由一位位内家拳宗师奠定的。道、枪并非道即练法枪即打法。内家拳数百年了。道、枪、练法、打法四者早已水乳交融不分你我，彼此之间相辅相成。注：黄百家在《内家拳法》中对内家拳的内容进行了详细论述。其中有应敌打法、点穴法、所犯禁病、练手者三十五、练步者十八，而总摄于六路短打和十段锦等。
四明内家拳：
流传在四明具体的原始内家拳则被称为“四明内家拳”。明代武术颠峰时期的总结，故有上乘大乘之说的四明内家拳成为当今各派内家拳的公认始源。
武当内家拳：
武当内家拳，是武当山张三丰真人所创。相传，张三丰，又名张君宝，元末出生于辽东，自幼乐道崇武，青年时，曾从师访友，游侠江湖。后归陕西省宝鸡市金台区金台观，得火龙真人传道，隐居武当山，修成正果，在世三百畲年，后不知所终。
松溪内家拳：
松溪内家拳源于武当遇真宫三丰祖师脉系，明朝盛行于浙江宁波四明山一带，时有技击家张松溪为最著，故亦有以名立派，称之为松溪内家拳者。又有南太极之称。秘传于宁波鄞县、温州一带，有《宁波府志•张松溪传》为证。
拳术：
六步拳，咫尺拳，光明拳，问津拳，指迷拳，七星拳，两仪拳，燕子拳，鹞子拳
器械：
白虎鞭，一苇棍，连环锏，雪片旋刀，六乘枪，白虹战剑
传承人：
第一代：张三峰
第二代：王宗岳
第三代：陈州同
第四代：张松溪
第五代：叶继美
第六代：吴昆山，周云泉，单思南，陈贞石，孙继槎
第七代：王征南，李天目，徐岱岳，卢绍岐，董扶兴，夏枝溪，柴元明，姚石门，僧而，僧尾
第八代：黄百家，余波仲，吴七郎，陈茂宏
第九代：何铁庚
第十代：陈晓东
第十一代：陈季康、陈伯庸、林济群、李良鹄、谭宗瑞
第十二代：王维慎、张午亭，赵通强