Akupunktur Tedavisi

Zhenjiu, Akupunktur tedavisi anlamına gelir. Çin’ in tarihi geleneksel tıbbı, 4500 yıl önce kullanılmaya başladı. Zhenzha (iğne batırmak), insan vücudundaki bazı noktalara iğne batırmak suretiyle yapılan tedavi metodudur ve Huojiu (bitki yakmak) ise insan vücudundaki bazı bölgelerde Aiye (mugwort veya Artemisiae Argyi Folium) bitkisinin yakılması ile yapılan tedavi metodudur. Kısacası, Zhenjiu’ ya akupunktur denilir. Zhenjiu, iki tarafta da yer alan 2 damar ve 12 meridyen üzerindeki noktalarda uygulanır. Bu Zhenjiu meridyenleri; Renmai (görevli damar), Dumai (yönetici damar), Feijing (akciğer meridyeni), Xinjing (kalp meridyeni), Xiaochangjing (ince bağırsak meridyeni), Dachangjing (kalın bağırsak meridyeni), Pangguangjing (idrar kesesi meridyeni), Shenjing (böbrek meridyeni), Pijing (dalak meridyeni), Ganjing (karaciğer meridyeni), Sanjiaojing (üçlü ısıtıcı meridyeni), Danjing (safra kesesi meridyeni), Weijing (mide meridyeni), Sanbaojing (dolaşım meridyeni)’ den oluşur. Akupunktur, Çin geleneksel tıbbının sadece bir bölümünü oluşturur, başlangıçtaki çalışmalar bir çeşit tedavi aracı, sonrasında ise geliştirilen bir bilim haline gelmiştir. Akupunktur, araştırmaların sonucunda akupunktur tedavi teknikleri ve klinik kurallar ile temel teorileri bulunan bir bilimdir.
Akupunkturun uzun bir tarihi geçmişi vardır. Tarihi kitaplarda devamlı olarak, Zhenci (iğne batırma) metodunun orjinali olan Bianshi (taş iğneler) gereçlerinden bahsedilmektedir. Bu taş iğneler, Taş Neolitik Çağı 8000-4000 yıl önce kabilelerde ortaya çıktı ve Çin’ deki arkeolojik kazılarda bu tür Bianshi taş iğneler bulunmuştur.
Chunqiu (mö.770-mö.476) döneminde tıp için, büyücülerin prangalarından kurtulmak için bir profesyonellik oldu. Chunke Zuoshi Chuan (Chun bilimi Zuo’nun biyografisi) kayıtlarına göre, ünlü doktor Jin Jinggong’ un hastalık teşhis zamanı, “olmayan saldırıyla, yükselmeye ulaşılamaz, daha az ilaçla, kimseye ulaşılamaz” sözü ile, burada yükselme ve saldırıdan maksat akupunktur ve ateşlenmeden bahsedilmektedir.
Zhanguo’ dan batı Han (mö.476-mö.25) döneminde, demir üretimi teknikleri ile ilerledi, metal iğneler akupunktur pratiğini genişletti. Taş iğnelerin yerine metal iğnelerin kullanılması akupunkturun hızlı bir şekilde gelişme sürecini hazırladı. Doğu Han ve Zhanguo dönemlerinde, uzman akupunktur doktorları ortaya çıkmış, Huang Fumi’ nin yazdığı kitap Zhenjiu Jiayijing (Akupunkturun A ve B klasiği) ile akupunktur tam bir sistem haline gelmiştir.
İki Jin ve Nanbei (256-589) döneminde, akupunktur önemli bir ölçüde yer almıştır. Bu dönemde akupunktur, Kore, Japonya ve diğer ülkelere yayıldı.
Sui ve Tang (581-907) döneminde, Akupunktur gelişerek özel bir disiplin içerisinde bir bilim haline geldi ve akupunktur mesleği ile imparatorluk doktorluğu eğitim kurumlarında akupunktur bölümü geliştirildi. Daha sonra, akupunktur derinlemesine gelişmeye devam ederek, 16. yüzyılda Avrupa’ ya tanıtımı başladı.
Ama Qing hanedanlığında, doktorların şifalı hafif iğneleri, akupunkturun gelişimini bir ölçüde engellemiştir.
1949 yılında Çin Devletinin kurulmasından sonra, akupunkturda büyük gelişme yaşanmıştır. Şu anda, Çin’ de 2000’ den fazla Çin tıbbı hastanesinde akupunktur bölümü kurulmuş, akupunktur araştırmalarında vücudun çeşitli sistemleri ile alakalı klinik konuları vardır; akupunkturun düzenleme fonksiyonu, ağrı kesici fonksiyonu, bağışıklık güçlendirme fonksiyonu, meridyenlerin durumu ve meridyenlerdeki noktalar, Jingxue (meridyen noktaları) Zang ve Fu organlarının birbirleriyle alakası gibi konularında sayısız değerli deneysel verileri mevcuttur.

针灸

中国古代中医4500年前适用。是针扎“用针刺入人体的某些穴位的治疗方法”和火灸“用艾叶烧灼身体某一部分的治疗方法”。针灸两部分络线有二脉和十二经。针灸经络有: 任脉、督脉、肺经、心经、小肠经、大肠经、膀胱经、肾经、脾经、肝经、三焦经、胆经、胃经、心包经。针灸是中国传统医学的重要组成部分，最初它只作为一种医疗手段，后来逐渐发展为一门学科。针灸学就是整理研究针灸医疗技术及其临床应用规律和基础理论的科学。
针灸具有悠久的历史。古书上曾多次提到针刺的原始工具是石针，称为砭石。这种砭石大约出现于距今8000至4000年前的新石器时代，相当于氏族公社制度的后期。中国在考古中曾发现过砭石实物。
到了春秋时期（公元前770-前476年），医学摆脱了巫的束缚，有了专业医生。据《春科左氏传》记载，名医医缓为晋景公诊病时，指出要“攻之不可，达之不及，药不到焉，不可为之”。这里所说的“达”与“攻”指的就是针刺和火灸。
战国至西汉时期（公元前476-公元25年），随着炼铁技术的进步，金属针逐渐得到了推广。金属针逐渐代替了砭石，从而扩大了针刺的实用范围，加快了针灸的发展进程。东汉、三国时期，出现了许多擅长针灸的医学家，其中，皇甫谧所著《针灸甲乙经》，成为一部具有完整体系的针灸专著。
两晋、南北朝时期（公元256-589年），针灸专著明显增多。这一时期，针灸传到了朝鲜、日本等国。
隋唐时期（公元581-907年），针灸发展成为一个专门学科，当时的医学教育机构太医署里设有针灸专业。随后，针灸学术不断向纵深发展。16世纪，针灸开始被介绍到欧洲。
但是到了清代，医者重药轻针，一定程度上阻碍了针灸学的发展。
1949年中华人民共和国成立以后，针灸得到了大发展。目前，遍布全国的2000多所中医医院都设有针灸科；针灸的科学研究已经涉及机体的各个系统和临床各科；对针灸的调整作用、镇痛作用、增强免疫力作用，以及经络现象，经穴与脏腑相关等问题的研究，取得了大量有价值的科学实验资料。