Fat Ga Kuen

Fat Ga Kuen, "Budizm stili" anlamına gelir. Fat Ga stili, uzun bir geçmişe sahip Nam Kuen (güney Çin stili) stillerinden birisidir. Gwong Dung bölgesi Nam Kuen’i; Choi Lei Fat, Hap Ga Kuen, Lung Ying Kuen, Wing Chun Kuen, Bak Mei Kuen, Nam Kei Kuen, Yue Ga Kuen, Fat Ga Kuen, Diu Ga Kuen, Jue Ga Kuen, Ngok Ga Kuen, Gwan Lun Kuen ve Lin Sau Kuen ile Lin Bo Kuen gibi yaygın olan 13 ünlü stilden biridir ve 8. sıradadır.
Fat Ga Kuen, sert ve zarar verici stillerdendir ve Gwong Jau ile Siu Hing bölgelerinde yaygınlaşmış bir daldır. Stilin gücü, şiddetiyle, çarpıcı tekniğiyle benzersiz bir şekilde elayası metodunu temel esas olarak uygulayan, çok pratik savunma sanatıdır. Fat Ga Kuen, Ming (1368-1644) dönemi sonları ve Ching (1644-1912) dönemi başlarında Fan Ching Fuk Ming hareketi zamanında güney Siu Lam’da geliştirildi. Stilinin efsanesinde Budist ustalar tarafından bulunduğu için Fat Ga Kuen ismi verilmiştir. 1814 yılında, Gwong Dung bölgesi San Wui kasabası Ging Mui kırsalından Chan Yuen Wu, Siu Hing bölgesi Ding Wu dağı Hing Wan tapınağında eğitim aldı, daha sonra memleketine geri dönerek okul açtı ve öğrenciler yetiştirmeye başladı. Chan Yuen Wu, Fat Ga Kuen stilini yeğeni Chan Heung’a öğretti, sonra Chan Heung ise Fat, Lei Choi gibi 3 stili bir araya getirerek Choi Lei Fat Kuen stilini kurdu. Gwong Dung bölgesi Lo Deng’li Leung Fong Ng (diğer adıyla Leung Tin Jue) Fat Ga Kuen’i öğrenendi ve seçkin kişilerden oldu ve 20’li yıllarda Nam Ging’de Jung Yeung Gwok Sut Gun’un düzenlediği yarışmalarda Lui Toi Choi (ring müsabakası)’de birinciliği kazandı. Fat Ga Kuen stili, Gwong Jau, Siu Gwan, San Wui, Fung Hoi, Lo Deng, San Hing gibi bölgelerde yaygınlaştı.
Kuen Sut (boş el form):
Noi Ga Kuen, Gam Jang Kuen, Lo Hon Chut Dung, Sam Sap Luk Dim Kuen, Fung Luen Kuen, Sam Gei Sing Kuen, Dat Mo Kuen, Siu Bat Sin, Ye Fu Chut Lam, Ying Jau Kuen, Fu Jau Mui Fa Kuen, Fuk Fu, Tit Sin Lin Wan Kuen
Hei Hai (aletli form):
Dai Jeung Gwan, Ng Long Bat Gwa Gwan, Diu Ha Gwan, Lan Mun Jai Do, Kong Lung Do, Mui Fa Cheung, Fat Ga Tai Ji Gim, Seung Gan, Yuen Bin
Dui Chak (ikili form):
Lo Hon Dui Chak, Dan Do Dui Cheung, Sei Yan Dui Chak
Chuen Sing Yan (Jenerasyon):
1. Jenerasyon: Fat Ga Sim Si
2. Jenerasyon: Leung Fong Ng
3. Jenerasyon: Leung Tit Gwan, Chan Wing Yan, Lui Yan Sang
4. Jenerasyon: Leung Ching Yuen, Leung Dai Luk, Ng San Hung, Jue Yiu Hung, Chan Dau
5. Jenerasyon: Leung Yim
6. Jenerasyon: Leung Gwong, Leung Wai Chau
7. Jenerasyon: Lau Bak Fai

佛家拳

源遠流長的中山“佛家拳”同屬於“南拳”。廣東的“南拳”除蔡李佛拳、俠家拳、龍形拳、詠春拳、白眉拳、南枝拳、儒家拳、佛家拳、刁家拳、朱家拳、岳家拳、崑崙拳、練手拳練步拳等嶺南十三大名拳之一，排列第八位。
拳是一種非常厲害的 南拳功夫之一，大多流行於廣州、肇慶一帶。佛家拳拳力兇猛,擊打技術和方式獨特,主要是以掌法為主，是一種非常實用的防身自衛功夫。佛家拳起源於明末清初反清復明運動興盛的時代,源自南少林。佛家拳相傳由佛門中人傳出的，故名佛家拳。 1814年左右，廣東省新會縣京梅鄉人陳遠護自肇慶鼎湖山慶雲寺習武有成，後返歸故里設館授徒。陳遠護將佛家拳傳予其侄陳享，後陳享將佛、李、蔡三家拳術融會貫通，獨創蔡李佛拳。廣東羅定人梁方伍（又名梁天柱）是習練佛家拳的佼佼者，曾在二三十年代參加了中央國術館在南京舉辦的擂台賽，榮獲第一名。佛家拳主要流行於廣州、韶關、新會、封開、羅定、新興等地區性。
拳術：
內家拳，金錚拳，羅漢出洞，三十六點拳，鳳鸞拳，三奇星拳，達摩拳，小八仙，夜虎出林，鷹爪拳，虎爪梅花拳，伏虎，鐵線連環拳
器械：
大象棍，五郎八卦棍，吊哈棍，攔門寨刀，抗龍刀，梅花槍，佛家太子劍，雙鐧，軟鞭
對拆：
羅漢對拆，單刀對槍，四人對拆
傳承人：
第一代：佛家禪師
第二代：梁方伍
第三代：梁鐵軍，陳榮恩，雷仁生
第四代：梁清源 梁大陸，伍新雄，朱耀洪，陳鬥
第五代：梁炎
第六代：梁光，梁怀秋
第七代：劉伯輝